เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำให้มือบางที่กำลังพับเก็บเสื้อผ้าลงกระเป๋าอยู่ต้องชะงัก ใบหน้าหวานเงยขึ้นไปมองอย่างสงสัย ใครมาเคาะประตูห้องเธอกัน หวังว่าคงจะไม่ใช่คุณเหนือเมฆหรอกนะ บอกตามตรงว่าตอนนี้เธอยังไม่มีอารมณ์ที่จะคุยอะไรด้วยทั้งนั้น
ก๊อก ก๊อก!
เสียงเคาะประตูยังคงดังต่อไปไม่หยุด และมันก็เหมือนมีแต่จะยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ
“โอ๊ย เปิดก็ได้!” ลำเภาพ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิดก่อนจะลุกขึ้นเดินไป นาทีนี้เธอคงไม่จำเป็นต้องเกรงใจคุณเหนือเมฆอะไรนั่นอีก เพราะว่าตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ในฐานะลูกจ้างของอีกฝ่ายแล้ว
“รู้แล้วค่า! จะเคาะอะไรกันหนักกันหนา นี่มันเวลาไหนแล้วคะ...” แต่ทว่าคนที่อยู่หน้าประตูนั้นดันไม่ใช่เหนือเมฆ แต่กลับเป็นคนที่ลำเภาคิดไม่ถึงเลยต่างหากว่าจะเป็นคนที่มาหาเธอ
“น้องอิง...”
ร่างเล็กของอิงจันทร์ที่ยืนอยู่หน้าประตูกำลังกอดตุ๊กตายูนิคอร์นตัวใหญ่สีชมพูอยู่ในอ้อมแขน ดวงตากลมโตราวกับ
