เสียงฝ่ามือที่ฟาดเข้ามากระทบผิวเนื้อสร้างความเจ็บแสบจนน้ำตาแทบเล็ด เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้เรียกความสนใจจากเหล่าพนักงานที่กำลังเดินไปเดินมาอยู่บริเวณนั้นให้หันมามอง
“ฉันไม่ปล่อยแกเอาไว้แน่นังเด็กบ้า” คาริสาพูดด้วยน้ำเสียงลอดไรฟัน ดวงตาที่แต่งแต้มไปด้วยอายไลน์เนอร์คมกริบมองไปยังร่างเล็ก ๆ ที่หลบอยู่ด้านหลังของคนที่เข้ามาขวาง และแน่นอนว่ามันไม่มีแม้แต่ร่องรอยขีดข่วนหรือว่าร่องรอยใด ๆ ที่อยู่บนใบหน้าของอิงจันทร์เลย เพราะว่าร่องรอยพวกนั้นมันได้ย้ายไปอยู่ที่ใบหน้าของลำเภาแทนแล้ว
รอยนิ้วทั้งห้าที่ฟาดเข้ามายังแก้มขาวบัดนี้เริ่มปรากฏหลักฐานชัดเจน
“นี่คุณทำบ้าอะไร” ลำเภาเองก็ถามกลับไปด้วยน้ำเสียงเย็นชาเช่นกัน ที่มากกว่าความรู้สึกเจ็บจากการโดนตบก็คือความคาดไม่ถึง... คาดไม่ถึงว่าคุณคาริสาคนนี้จะกล้าลงมือกับเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ลองคิดว่าถ้าไม่ใช่เป็นเธอที่เข้ามาขวางแล้วเผลอรับฝ่ามือนั่นแทน
