ฉันสะลึมสะลือลืมตาตื่นขึ้นมา แสงที่ทะลุผ่านผ้าม่านแยงตาจนทำให้ฉันต้องตื่น ร่างกายที่กำลังจะบิดขี้เกียจแต่กลับทำไม่ได้ เพราะแรงรัดแน่นจากอะไรบางอย่างทำให้ฉันต้องหันไปมอง
"ไอพี่สงคราม…" ฉันเอ่ยเสียงเบาหวิวเพื่อไม่อยากให้คนหลับไหลตื่นขึ้นมา นี่ไม่ใช่ห้องของฉัน โทนห้องดูเปลี่ยนไป และฉันก็ไม่เคยได้เข้ามานอนในห้องนี้ ฉันจำภาพสุดท้ายได้ว่าเขาเป็นคนอุ้มฉันเข้ามาแล้วเขาก็กอดฉันแบบนี้ ฉันคิดว่ามันเป็นแค่ความฝันเสียอีก…
สิ้นสุดความคิดของฉันอีกคนก็เริ่มงัวเงีย เขาลืมตาขึ้นแล้วยืดแขนเบา ๆ ก่อนที่จะหันมามองฉันที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว
ร่างสูงโปร่งไม่พูดอะไร เขาเอื้อมมาทาบบนหน้าผากจนฉันย่นคอลงเพราะนึกว่าเขาจะแกล้งเช่นทุกวัน แต่เปล่า…เขากำลังเช็คอุณหภูมิในร่างกายของฉัน
"หายดีแล้วนี่…" ริมฝีปากหนาเอ่ยขึ้น เขาจะรู้ไหมว่าการกระทำของเขากำลังทำให้ใจฉันเต้นแรงเป็นบ้า
แต่คิดว่าแค่นี้จะทำให้ฉันหายโกรธเขางั้นเหรอ
