SONGKRAAM TALK
"มึงมีอะไร?" ผมผละสายตาออกจากแท็บเล็ตหลังจากที่ไล่แก้วตาออกจากห้องก็มีอีกคนที่กำลังนั่งมองผมนิ่ง ๆ โดยไม่พูดอะไรตั้งแต่มาถึง ทำเอาผมที่เป็นเจ้าของห้องอึดอัดจนต้องพูดออกมาเอง
"ได้ข่าวว่ามึงถูกยิง กูเลยเอากระเช้ามาเยี่ยม" ใบหน้าคู่คมที่หล่อน้อยกว่าผมเลิกไปทางกระเช้าผลไม้ที่ตั้งไว้
"มีอะไรก็รีบพูดมา คนอย่างมึงไม่เคยคิดจะมาเยี่ยมกู" ผมกับมันเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ไม่เคยมีครั้งไหนที่มันเป็นห่วงถึงกับมาเยี่ยมผมที่บ้านแบบนี้ ถ้าไม่มีเรื่องอื่นที่มันกำลังสนใจ มันคงไม่ถ่อมาหาผมถึงที่นี่
"หึ มึงก็ยังรู้ใจกูอยู่เหมือนเดิม" มุมปากหนายกยิ้มกริ่ม แต่รอยยิ้มไอหมอนี่ไม่น่าดูเท่าไหร่หรอก ถึงจะยิ้มแล้วเสริมให้มันหล่อขึ้น แต่รอยยิ้มของมันก็น่าขนลุกเหมือนกัน
"รีบ ๆ พูด กูจะพักผ่อน"
"พักผ่อนหรือรอให้คนมาป้อนข้าว?"
"ป้อนเฮี้ยไร กูกินของกูเอง"
"งั้นมึงก็กินสิ กูคุยไปกินไปได้"
"กู
