"คุณสงครามเรียกพบ"
"เธอไปบอกเขาเลยนะว่า ฉัน ไม่ ไป" ฉันเน้นย้ำทีละคำใส่น้อยที่เป็นคนมาตาม หลังจากที่ออกจากห้องนั้นได้ฉันก็รีบออกมาทำความสะอาดด้วยความโมโห พลันอารมณ์ก็ยังฉุนเฉียวไม่หาย ฉันยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด ทำไมถึงต้องเป็นฉันที่ต้องมารองรับอารมณ์ของเขา โกรธใครก็ไปลงกับคนนั้นสิ มันเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย!
"เธอไปเถอะ ถ้าครั้งนี้ฉันขึ้นไปโดยไม่มีเธอ ฉันต้องโดนคุณสงครามดุแน่ ๆ"
"เธอก็ดุกลับบ้างสิ คนรวยนิสัยเสีย มีแต่คนตามใจไงถึงได้โตมาแบบนี้"
"แก้วตาช่วยฉันเถอะ~" น้อยเข้ามาเขย่าแขนฉันเบา ๆ พร้อมกับน้ำเสียงออดอ้อนส่งสายตาเว้าวอน นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่น้อยต้องลงมาตามฉันเพราะคนนิสัยเสียกำลังออกคำสั่งอย่างเอาแต่ใจ
"ฉันไม่ขึ้นไปเด็ดขาด" ฉันตอบเสียมั่นใจ ไม่มีทางที่ฉันจะขึ้นไปให้เขาระบายอารมณ์เป็นครั้งที่สอง
"ก็ได้ งั้นฉันขึ้นไปคนเดียวก็ได้" สุดท้ายน้อยก็ต้องยอมแพ้ เธอปล่อยแขนฉันหน้า
