Baby, youre mine

chapter 11

s

Rick seemed determined and she hated it. How could

he be so selfish? Hindi ba naiisip ng binata na maaaring

makaapekto sa pagbubuntis niya ang gusto nitong

mangyari? Hindi niya ugali ang magsinungaling at manloko

na tulad ni Rick. Mai-stress siya kung magsisinungaling siya

sa pamilya ng binata at lolokohin niya ang lolo nito.

At ang pinakamalaking tanong: hanggang kailan siya

magpapanggap na asawa ni Rick kung sakali? Ilang buwan?

Aabot ba nang isang taon? Palalabasin ba nilang gusto na

nilang maghiwalay after a few months? Pero paano kung

tumutol ang lolo ng binata at makaapekto sa kalusugan

ng matanda ang paghihiwalay nila? Kailangan ba nilang

magpanggap na mag-asawa habang buhay si Don Marcelo?

Isang malaking kalokohan.

Napasinghap siya nang biglang may humarang sa

dinaraanan niya. Si Rick-at mukhang balak na naman

siyang kulitin.

"Lindy, let's talk."

Naggiritan ang mga ngipin niya. "Get out of my way!"

Sinubukan niyang lampasan ang binata ngunit umagapay

ito sa paglalakad niya

"Please, Lindy. I need your help."

"Hindi ako papayag sa kalokohan mo," mariing wika

niya. "Kaya nag-aaksaya ka lang ng panahon."

"Please, Lindy," pagmamakaawa ng binata. "This is

the only chance I have para matanggap uli ako ng lolo ko

at mapatawad na niya ako sa naging kasalanan ko. Kung

malalaman niya na hindi totoo ang lahat at nagsinungaling

lang ako, baka hindi na niya ako mapatawad kahit kailan

hanggang sa mawala na siya sa mundo."

"Hindi maaayos ng isang kasinungalingan ang isang

gusot. Bumawi ka sa lolo mo sa ibang paraan. Ipakita mo

sa kanya na totoong nagsisisi ka na. Kung ano man 'yong

kasalanan mo, mapapatawad ka niya kung totoo sa loob mo

ang pagsisisi. Please, 'wag mo kaming idamay ng anak ko

sa kasalanan mo."

"I saved your child's life. Now, save mine and my

grandpa's."

Napatigil si Lindy sa paglalakad. Ngayon ay mukhang

nanunumbat na ang lalaki. Totoo naman na utang niya rito

ang buhay ng kanyang anak at handa siyang bayaran ang

utang-na-loob na iyon ngunit hindi sa ganoong ka-absurd

na paraan.

Nang harapin niya si Rick ay nakita niya ang lungkot

sa mga mata nito. His eyes were misty. Was he about to

cry? Ganoon ba talaga kahalaga sa binata na mapatawad

ng lolo nito?

"You don't know how my world fell apart when my

grandpa kicked me out of his life. He's the only family

have. I have an uncle and a cousin but they often treat me

more as an opponent to my grandfather's attention and

wealth rather than a relative. Nag-effort ako na gumawa

ng mga paraan para mapatawad ako ni Grandpa but he

stayed firm in rejecting me. Isang taon niya akong hindi

kinausap. Isang taon niya akong tiniis. I am missing him so

much. Kaya itong chance na ito... ito lang ang chance ko para

makabalik sa kanya. So please help me, Lindy. I will kneel at

your feet if you like, just help me." Pagkasabi niyon ay bigla

na lamang lumuhod sa harap niya ang binata na ikinagulat

niya. "Please, Lindy..."

Napatingin siya sa paligid at nakita na may ilang taong

tumitingin sa kanila. "Tumayo ka riyan."

"Hindi ako tatayo rito hangga't hindi ka pumapayag." He

really looked determined. His eyes were begging.

Nakadama siya ng habag para sa binata. "Sincerely, Rick,

gusto kong mapatawad ka ng lolo mo. Pero hindi ko kayang

gawin ang gusto mong mangyari. You are asking me to fool

a person. Hindi ko kayang manloko."

"Kung makabubuti para sa isang tao ang gagawing

panloloko, hindi masama iyon."

"Hanggang kailan ako magpapanggap na asawa mo para

mapasaya ang lolo mo kung sakali? We couldn't possibly

pretend forever."

"Kahit hanggang makapanganak ka lang at makasama

ni Lolo ang bata kahit isang buwan. Maximum of three

months. Pagkatapos niyon, palalabasin nating gusto

na nating maghiwalay. Pero amicable ang magiging

paghihiwalay natin para hindi masyadong ma-stress si

Grandpa.Palalabasin nating pareho nating gusto iyon para

walang lumabas na masama sa ating dalawa. Ako na ang

bahala kay Grandpa pagkatapos. I will support your son

like a real father does until he finishes college."

at

Umiling-iling siya. "You don't fully understand what

you're trying to do, Rick. Napakakomplikado ng gusto mong

mangyari. Naiisip mo ba na napaka-unfair sa akin ang gusto

mong mangyari? You will tie me up in that difficult situation

and I'm pregnant. I'm in a very sensitive situation. Lying and

pretending could be too stressful for me and for my baby."

Tila biglang may realisasyon na lumarawan sa mukha

ni Rick. Tumingin ang binata sa tiyan niya, pagkatapos ay

bumuntong-hininga at tumayo na. "I'm sorry. Tama ka. This

is absurd. And I was being selfish." Malungkot na tumango

ang lalaki at nagpaalam na.

Naglakad na palayo ang binata, samantalang si Lindy

ay nakatayo pa rin sa spot kung saan siya tumigil. Tinanaw

niya ang lalaki na laglag ang mga balikat habang naglalakad

Nilukob ng awa ang dibdib niya. After hearing about his

life story, kahit paano ay may nagbago sa pagtingin niya sa

pagkatao ng lalaki.

na

Kung tutuusin ay halos pareho sila ni Rick ng sitwasyon

sa buhay. Pareho silang wala nang ina at hindi lumaki

kasama ang ama. Mas masaklap nga lang ang kaso ni Rick

dahil namatay ang ina nito noong nasa murang edad ito at

hindi nakilala ang ama. Samantalang siya ay nakasama ang

kanyang ina hanggang sa makapagtapos siya ng kolehiyo.

Naranasan niya ang magkaroon ng ama kahit saglit.

Nauunawaan niya ang pinagdaraanan ni Rick. Kaya lang

ay hindi niya kayang tulungan ang binata sa paraang gusto

nito. When she planned to have Ezekiel, all she wanted was

to have a quiet life with her son. Hindi magiging tahimik

ang buhay nilang mag-ina kung papatulan niya ang gustong

mangyari ni Rick.

NANLAKI ang mga mata ni Lindy nang sa pagsilip niya sa

peephole ng kanyang pinto ay nakita niya ang mukha ni

Alvin. Bigla siyang napalayo sa pinto.

Bakit naroon si Alvin? Ano ang sadya ng dating nobyo

sa kanya?

Napapitlag siya nang marinig ang pagtawag ng lalaki

sa pangalan niya kasabay ng pagkatok.

on."

"Lindy, please. I know you're in there. Your lights are on

Nag-init ang mga mata niya habang nakatitig sa pintong

nasa pagitan nila. Paano nagkaroon ng lakas ng loob si Alvin

na pumunta sa bahay niya para harapin siya pagkatapos

nitong saktan ang kanyang damdamin at sirain ang kanyang

mga pangarap?

Ilang buwan na ang nakakalipas mula nang ikansela

ng lalaki ang kasal nila dahil ang sabi nito ay mayroon na

itong ibang mahal. Unti-unti na siyang nakakabangon. She

was starting to get over him. She wanted to completely get

over him. She did not want to see him ever again. Ngunit

nang mga sandaling iyon ay makikita uli niya ang lalaking

pinagsumikapan niyang kalimutan nang nagdaang mga

buwan. Hindi niya alam kung paano ito haharapin.

"Lindy... please open the door. I need to talk to you."

Ano pa ang sadya ni Alvin? He was not there to come

back to her, was he? Or was he there to hurt her some more?

Napayuko siya sa kanyang tiyan. Nabalitaan ba ng lalaki

ang pagbubuntis niya? For sure, he was not going to think

the baby was his. At malamang ay hindi nagtungo roon ang

lalaki para tanungin siya kung sino ang ama ng kanya dinadala.

Hindi niya malalaman ang pakay ni Alvin kung hindi

niya pagbubuksan ang lalaki. At may pakiramdam siyang

hindi titigil ang dating nobyo sa pagkatok hangga't hind niya ito hinaharap. Kaya pinakalma muna niya ang galit sa

dibdib bago niya binuksan ang lock ng pinto. Pinanatili niya

ang chain lock para silipin lamang ang lalaki mula sa maliit

na siwang ng pinto.

Nakita niya si Alvin na nagliwanag ang mukha nang

makita siya. Magkahalong pait at

galit ang naramdaman niya

nang makasalubong ang tingin ng dating nobyo.

"Lindy... let me in. We need to tallk."

"Ano'ng ginagawa mo rito?" malamig na tanong niva

"Kailangan kitang makąusap."

"Mayroon pa ba tayong dapat pag-usapan?" Híndi niya

itinago ang galit sa kanyang mga mata.

"We have a lot to talk about. Buksan mo muna itong

pinto at sa loob tayo mag-usap."

"No," mariing tanggi niya. "Kung may sasabihin ka

sabihin mo na ngayon."

"Lindy.." Halata ang pag-aalangan sa mukha ni Alvin.

"Talk now or I'll shut the door."

Nagpakawala ng buntong-hininga si Alvin. "I'm sorry.

Lindy. I'm sorry for everything I've done to you."

Hindi siya sumagot.

"Pinagsisisihan ko na ang ginawa kong pang-iiwan sa

yo," he said regretfully. "Nagkamali ako. I shouldn't have left

you. I realized... that after all this time, you're still the one I

truly love. And I'm willing to do everything para mapatawad

mo ako at bumalik ka sa akin.."

Hindi niya alam kung ano eksakto ang naramdaman

niya nang marinig ang mga sinabi ni Alvin. There was slight

triumph, slight anger and slight regret. Sa puntong iyon ay

alam niyang hindi pa siya nakaka-recover nang buong-buo

sa nangyari noon.