ตอนที่ 1 วิศวะผู้เกรี้ยวกราดปะทะเด็กบ้า

1249 Words

Open house TX University “ว้ากกกกกกกกกกกกกก!!!” ซอลเด็กสาวมัธยมปลายตะโกนลั่นกลางสนามฟุตบอลที่ว่างเปล่าไร้ผู้คน เธอคิดว่าไม่มีใครอยู่ที่นี่เพราะคงจะอยู่ที่งาน open house กันหมด แต่หารู้ไม่ว่ามีกลุ่มหนุ่มวิศวะดิบเถื่อนกำลังนั่งบนอัศจรรย์โดดงานมหาลัยและมองคนไร้สติอย่างเธออยู่ “น้องเขาไหวไหมวะ?” ปอนด์หนุ่มวิศวะมาดกวนหันถามเพื่อนในกลุ่ม “ดูสติไม่ดีแต่ก็น่ารักดีนะโว้ย” เจมส์หนุ่มวิศวะผู้หน้าหม้อเอ่ยขึ้นพร้อมสายตาเจ้าเล่ห์ ผิดจากไบร์ทหนุ่มวิศวะผู้เกรี้ยวกราดนั่งเงียบมองดูยัยไร้สติเหมือนเป็นสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งที่กำลังอาละวาด “ไอ้พี่ท็อป!!! ไอ้คนใจร้าย!!! ฮืออออ!!!” หญิงสาวร้องไห้คร่ำครวญ นั่งคุกเข่าลงสนามหญ้า น้ำตาไหลเปรอะเปื้อนใบหน้า เนื่องจากเห็นภาพบาดตาบาดใจเมื่อเห็นผู้ชายที่เธอชอบควงแขนกับผู้หญิงคนอื่นในงาน “น่ารำคาญ!” ไบร์ทลุกขึ้นยืนเพื่อจะออกจากที่นี่รำคาญยัยเด็กนี่จะแย่ ที่แท้ก็คร่ำครวญถึงผู้ชายไร้สาระ! “ไปไหนวะไอ้ไบร์ท?” ปอนด์ลุกขึ้นตามเพื่อน “มึงไม่รำคาญยัยเด็กนั่นหรือไงวะ?” ไบร์ทเดินพลางหันมาถามเพื่อน “เข้าไปในงานยังจะดีกว่า” “ก็ตลกดีออก” เจมส์ตอบอย่างยิ้มๆ และหันไปมองหญิงสาวนั่งร้องไห้กลางสนาม “ถ้ามึงจะอยู่ต่อก็ตามใจ” ไบร์ทหันมาพูดกับเจมส์ที่ดูท่าทางอยากจะหลีหญิงเต็มที “ไม่เอาไม่งอนสิเพื่อนไบร์ท กูจะทิ้งมึงได้ยังไงล่ะ?” เจมส์วิ่งตามไปซบไหล่คนเกรี้ยวกราด “ไปไกลๆ เลยไอ้เจมส์ กูขนลุกหมดแล้วเนี่ย” ไบร์ทผลักหัวเจมส์ออก หญิงสาวได้ยินเสียงคนคุยกันเสียงดังจึงหันไปมอง ตากลมเบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อกลุ่มชายหนุ่มใส่เสื้อช็อปเดินลงมาจากอัศจรรย์ สายตาของเธอไปบรรจบกับสายตาที่มองเธอเป็นสัตว์ประหลาดพอดี ไบร์ทเบ้ปากให้ซอลก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับกลุ่มเพื่อน “มีคนอยู่ด้วยเหรอวะ...” ซอลยกมือขึ้นมากุมขมับ มีคนเห็นเธอทำท่าทางเป็นบ้าเมื่อกี้นี้ น้ำตาสั่งให้หยุดไหลทันทีด้วยเพราะความตกใจ โอ้ยอายแทบจะมุดดินหนี! ♬ ♪If I was your boyfriend ,never let you go ♪ ♬ เสียงริงโทนของสามีดังขึ้น ซอลหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันทีก่อนจะมองว่าใครโทรเข้ามา ‘บิง’ ชื่อของเพื่อนสนิทเด้งขึ้นมาบนหน้าจอ หญิงสาวยกนิ้วเรียวเลื่อนหน้าจอเพื่อกดรับสาย “ว่าไงบิง?” [ตอนนี้มึงอยู่ไหนเนี่ย? กูกับอีแป้งหามึงทั้งงานไม่เจอเลย] “เออ...ตอนนี้พวกมึงอยู่ไหนล่ะเดี๋ยวกูไปหาเอง” [อยู่คณะนิติศาสตร์ ผู้งานดีเวอร์เห็นแล้วอยากเป็นเมียท่านผู้พิพากษาเลยค่ะ] ปลายสายมีน้ำเสียงกระดี๊กระด๊าสุด “งั้นรออยู่ที่นั่นนะ กูจะรีบไป” [โอเคค่ะเพื่อน] ปลายสายกดตัดสายไป ซอลลุกขึ้นจากสนามหญ้าก่อนจะหันมองซ้ายมองขวา นำมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาที่เปื้อนหน้าทำเหมือนเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น สตรอง! สตรองไปอีกค่ะ! หญิงสาวเดินจ้ำเอาๆ ผ่านตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ไม่ทันได้สังเกตร่างสูงที่เดินสวนมาเลยชนเข้าไปจังๆ ด้วยความตัวเล็กร่างบางล้มไปกับพื้นทันที ผิดกับร่างสูงที่ยืนนิ่งมองอย่างแปลกใจ ซอลจับที่ขาของตัวเองเอาไว้เพราะความเจ็บปวด เลือดแดงๆ ไหลออกมาเต็มเข่า “โอ๊ย! เจ็บ เดินยังไงของนายเนี่ย!? ” ซอลส่งเสียงวีนเหวี่ยงและหันสายตาไปที่คนทำทันที ทว่าคนๆ นั้น คือคนที่สบตากับเธอที่สนามฟุตบอลแถมยังเบ้ปากใส่เธออีกต่างหาก “เธอต่างหากที่มองไม่ดูทางและก็เดินมาชนฉันเอง” ไบร์ทตอกกลับน้ำเสียงแข็ง “ก็ได้ฉันผิดเอง! จะไปไหนก็ไปไม่ต้องมารับผิดชอบหรอก” ซอลพูดจาประชดคนตรงหน้า “อืม” ไบร์ทพยักหน้าและหันหลังเดินหน้าจากไปต่อหน้าต่อตาหญิงสาวที่นั่งกองกับพื้น อ้าปากค้างเลยทีเดียว “คนอะไรใจร้ายใจดำจริงๆ เลย...” ซอลพึมพำเสียงดังจนไปกระแทกหูของไบร์ทผู้เกรี้ยวกราด หงุดหงิดจริงๆ เลย! ร่างสูงเดินกลับมาหาซอลอย่างหงุดหงิด เดี๋ยวก็คนอื่นจะหาว่าคนหล่อเถื่อนอย่างเขาเป็นคนแล้งน้ำใจ “จะกลับมาทำไม?” ซอลถามคนที่ยืนตรงหน้า “คนมาจะช่วยแล้วยังพูดมากอีก” ไบร์ทหรี่ตามองยัยบ้าที่นั่งกองกับพื้นอย่างไม่สบอารมณ์ มือหนายื่นมาตรงหน้าของซอล “…” ดวงตากลมมองตามอย่างแปลกใจก่อนจะยื่นไปจับและพยายามพยุงตัวเองขึ้น “ไหวไหมเนี่ย?” ไบร์ทมองหญิงสาวที่พยายามลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล “ไหว” ซอลพยุงตัวจนลุกขึ้นยืนจนได้แต่ก็ตึงแผลสดที่เข่า “นี่เธอเอาแขนคล้องคอฉันไว้สิ” ไบร์ทหันไปสั่งเด็กดื้อข้างๆ “อือ...” ซอลพยักหน้าจำยอมทำตามที่เขาบอก ขืนเธอดื้อเดินต่อไปเองได้หกล้มหัวทิ่มหัวตำแน่ ร่างเล็กยกแขนขึ้นมาพาดไหล่คนตัวสูงเอาไว้ก่อนเดินพยุงตัวไปพร้อมเขาอย่างช้าๆ “แล้วนี่จะไปไหนอ่ะ?” ร่างเล็กหันไปถามคนข้างๆ อย่างห้วนๆ ถึงเขาจะเป็นรุ่นพี่แต่ก็ดูไม่น่าเคารพ “ไปตลาดมั้ง” ร่างสูงตอบกลับเธออย่างยียวน “เฮ้ยนี่อุตส่าห์ถามดีๆ แล้วนะ” ซอลค้อนกลับ “ไม่ต้องถามมาก ฉันไม่พาเธอไปตายหรอก” ไบร์ทตอบอย่างห้วนๆ และพาเธอเดินต่อไปถึงตึก ‘วิศวกรรมศาสตร์’ ตึกที่มีแต่พวกผู้ชาย ดิบ! เถื่อน! ห่าม! ซอลหันมองผู้ชายพวกนี้อย่างหวาดระแวง หนุ่มวิศวะไม่ได้เลิศเลอเหมือนในนิยายมีแต่พวกถึกอึดทน! หนุ่มหล่อนั้นหายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรแปซิฟิก แต่อย่างน้อยก็มีผู้ชายข้างๆ เธอนี่แหละที่ดูดีผิดมนุษย์ “พลอย มีที่ทำแผลไหมอ่ะ?” ไบร์ทเอ่ยถามเพื่อนสาวในคณะเดียวกัน เธอทั้งสวยทั้งเก่งแถมเป็นดาวคณะ ถ้าไม่ได้เธอหนุ่มคณะวิศวะคงเหี่ยวเฉาตาย หรือไม่ก็กินกันเอง “น้องเขาเป็นอะไรเหรอ?” พลอยมองเด็กสาวข้างๆ ไบร์ทอย่างสงสัย “เซ่อซ่า หกล้มน่ะ” ไบร์ทตอบพลางมองไปที่หญิงสาวที่ตวัดตาค้อนใส่เขา พลอยมองลงไปขาของเด็กสาวที่มีรอยถลอกและเลือดอยู่เต็มเข่า “ตายจริง… กล่องยาอยู่ด้านหลังน่ะไบร์ท” เธอชี้ไปที่เก็บกล่องยา ก่อนจะหันกลับมามองพร้อมคิ้วที่ขมวดเข้าหากันด้วยความกังวล “แต่เราต้องรีบไปดูซุ้มคณะ พวกผู้ชายไม่เฝ้ากันเลย ไบร์ทพอจะทำแผลได้ไหมอ่ะ?” “ได้มั้ง…พลอยไปเหอะ” ไบร์ทตอบส่งๆ โดยที่ซอลหันมามองหน้าทันทีอย่างไม่เชื่อใจ เธอคงไม่ตายระหว่างที่ทำแผลใช่ไหม? “ขอบใจนะ งั้นเราไปก่อนนะไบร์ท” พลอยรีบวิ่งไปทันที ไม่สงสารเด็กสาวตาดำๆ อย่างซอลบ้างเลยที่ต้องอยู่กับผู้ชายเกรี้ยวกราดอย่างไบร์ท

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more