ความสดใสของนายวิศวะหน้านิ่ง

บทนำ

ทำความรู้จักตัวละคร

โรม

โรมัน วรรณลภย์

คณะวิศกรรมศาสตร์ ปี 3

สูง : 189

ทิชา พสธร

คณะวิศวกรรมศาสตร์ ปี 1

สูง : 167

***

ฉันนั่งมองกิจกรรมตรงหน้าด้วยความเหม่อลอยปนเบื่อหน่าย คณะนี้ไม่เคยมีใครความคิดของฉันแม้แต่น้อยว่าจะได้ย่างกรายเข้ามาเรียน ตรงข้ามกับทุกอย่างที่ฉันได้ล่ำเรียนมาโดยสิ้นเชิง…

คณะวิศวกรรมศาสตร์ กิจกรรมตรงหน้าก็สนุกไม่น้อยแต่ฉันไม่ชอบเลย รู้สึกเบื่อกับกิจกรรมการทำความรู้จักเพื่อน พี่ ในคณะหรือที่เรียกกันว่า เฟิร์สเดท การมาเจอกันครั้งแรก…

“มาค่ะน้องๆ มายืนเป็นวงกลมใหญ่ๆ เลยน๊าา กิจกรรมต่อไปสำคัญม๊ากก”

เสียงของพี่สันทนาการประกาศใส่ไมโครโฟนอย่างมีความสุข ต่างจากฉันที่เหมือนจะตายตรงนี้ ทำได้เพียงเดินไปรวมกับทุกคนเพื่อทำเป็นวงกลม…

“เอาล่ะ วงกลมแล้ว ต่อไปนั่งลงนะคะพี่มิกิจกรรมเล็กๆ น้อยๆ ให้ทำนั่นคือออ… เปิดตัวทีมพี่ว๊ากประจำคณะนั่นเองงง!”

“โห่ววว” เสียงโห่ร้องดังจะโกนกึกก้องเมื่อเอ่ยถึงบุคคลที่น่ากลัวสุดในคณะแล้วเสียงก็ค่อยๆ เงียบหายไปพร้อมกับร่างสูงของชายหนุ่มห้าคนและผู้หญิงสองคนที่มีใบหน้าเรียบนิ่ง

การที่ฉันนั่งหันหน้าเข้าหาแสงทำให้ไม่สามารถมองเห็นหน้าคร่าตาของบุรุษตรงหน้าได้…แต่แล้วยังไงล่ะฉันอยากกลับจะตายแล้ว! เห้อ!!

“เอาล่ะพี่ว๊ากที่ยืนตรงหน้าเราจะยังไม่แนะนำตัวนะคะว่าชื่ออะไรปีไหนกันบ้าง เพราะเรายังต้องเจอกันอีกหลายรอบ วันนี้มาเรียกน้ำย่อยและร่วมเล่นเกมกระชับมิตรเฉยๆ เอาล่ะพี่ว๊ากเข้าไปนั่งแทรกน้องๆ เพื่อเล่นเกมเลย”

ไม่นานวงกลมก็ถูกขยับออกฉันก็ต้องขยับด้วยและรู้สึกถึงการมานั่งเพิ่มของใครสักคนแต่ฉันก็ไม่สนใจที่จะเงยหน้ามองเพราะน่าจะเป็นพี่ว๊ากอยู่แล้วแค่เห็นกางเกงและรองเท้า กางเกงยีนส์สีเข้ม รองเท้าผ้าใบสีดำแบรนด์ดัง ปีหนึ่งวันนี้มีแต่ชุดพละของมหาลัยทั้งนั้นจะเป็นใครไปได้

ผมเดินเข้าหอประชุมในฐานะของเฮดว๊ากที่มีเพื่อนสนิททั้งทีมด้วยใบหน้าเบื่อหน่ายแต่ก็ต้องเก็บอาการเพราะเป็นหน้าที่ กิจกรรมก็ไม่มีอะไรมากตามคนที่ทำหน้าที่สันทนาการบอกแต่มันน่าตกใจตรงที่ ผมเจอเธอ! หลังจากเธอบอกเลิกผมไปหนึ่งปีเต็มๆ

คนที่ผมไม่คาดคิดว่าจะนั่งอยู่ในนี้และเหมือนว่าเธอจะไม่รู้การมานั่งข้างๆ ของผมแม้แต่น้อยเพราะมัวแต่นั่งก้มหน้า ถอนหายใจไปหลายครั้งนับไม่ถ้วน

เด็กน้อยของผมในอดีตกับในตอนนี้ช่างเปลี่ยนไปมาก เมื่อก่อนเป็นเด็กน้อยผมเปียตอนนี้ผมสีน้ำเข้มถูกทำลอนคลายๆ มัดรวมเป็นหางม้า

ติดโบว์สีแดงเข้มชวนมอง และยิ่งใบหน้าหวานจมูกเชิดรั้นเหมือนนิสัยของเจ้าตัว…เด็กน้อยของเขาสวยมาก

“เอาล่ะตอนนี้พี่ว๊ากก็เข้านั่งประจำที่แล้ว เราจะมาเล่นเกมส่งแป้งนะคะ ขวดแป้งตกที่ใครต้องลุกแนะนำตัวนะคะแล้วก็หยิบสลากในโหลขึ้นมาทำภารกิจยกเว้นพี่ว๊ากนะ เอาล่ะ เราจะมีสองอันนะจะส่งไปคนละทางฉนั้นคนที่ลุกจะต้องมีสองคน อ่ะเริ่ม!”

เสียงของฝ่ายสันทนาการเริ่มขึ้นเเต่คนข้างๆ เขาก็ไร้วี่แววสนใจ ขวดแป้งเคลื่อนมาเรื่อยๆ พี่สันหรือว๊ากบางคนก็ลีลาที่จะส่งต่ออย่างเช่นไอ้พวกเพื่อนตัวดีของเขา เจแปน จีน ฮ่องเต้และคนอื่นๆ ที่ทำเป็นนิ่งไม่จับขวดแป้งสักทีพลอยทำให้รุ่นน้องหวาดเสียวไปตามๆ กัน ใครๆ ก็เรียกกลุ่มพวกผมว่ากลุ่มประเทศ ก็ดูชื่อสิครับพ่อแม่เป็นเพื่อนกันก็งี้

เมื่อมือเล็กของคนข้างๆ หยิบขวดแป้งเสียงสัญญาณก็ดังขึ้นทำเอาเธอชะงักพร้อมพึมพำออกมาเบาๆ และก็ต้องลุกขึ้นตามกติกา

“น้องคนสวยชื่ออะไรเอ่ยยย” สันทนาการพร้อมกองตีเป็นจังหวะแต่คนตัวเล็กกลับทำหน้านิ่งๆ เธอเปลี่ยนไปเยอะมากสำหรับผม แม้กระทั่งใบหน้าที่เคยมีความสุขมากแบบเมื่อก่อน…

“ชื่ออะไรคะ”

“ทิชาค่ะ” เธอตอบออกไปสั้นๆ ก่อนจะล้วงมือหยิบสลากที่สันทนาการยื่นมา ม้วนกระดาษแผ่นเล็กถูกยื่นกลับไปที่สันทนาการเพื่ออ่านคำในสลาก

“ทำความรู้จักกับคนด้านซ้าย…” สลากช่างรู้ใจผมดีนัก

สันทนาการมองหน้าราวกับจะถามว่าได้หรือเปล่า เมื่อผมพยักหน้าเธอก็กลับมานั่งเริ่มจะทำความรู้จัก สันทนาการย้ายไปอีกคนที่อยู่คนละฟากทำเช่นกัน

จังหวะนั้นเองทำให้เธอเริ่มหันกลับมาสนใจรอบข้างไม่ก้มหน้านิ่ง เหมือนว่ากำลังจะตั้งสติเพราะเธอมองพื้นยังไม่เงยหน้ามองผม

“ไม่มองหน้าแล้วจะรู้จักกันหรอ” ผมถามออกไปทำให้เธอเริ่มนิ่งงัน เอาแล้วไงล่ะจะเป็นยังไงต่อ!