“อ๊ะ…หนูเจ็บนะคุณแสน จุ๊บปลอบเลย” พลอยไพลินยกมือขึ้นลูบหน้าผากเบาๆ ก่อนจะยื่นใบหน้าสวยเข้าไปใกล้ริมฝีปากของนับแสนหวังให้เขาจูบ แต่เขากลับชะงักนิ่ง เกิดมาไม่เคยทำอะไรแบบนี้กับใครเลย ไหนจะสายตาสองคู่ที่จ้องมองมายังเขากับคนตัวเล็กอีก
“เขินเหรอคะ” ไม่ว่าเปล่าคนตัวเล็กจับใบหน้าหล่อไว้มั่น ก่อนจะขยับหน้าผากมนขอตัวเองไปแตะที่ริมฝีปากของนับแสนเอง
“หายเจ็บเลยค่ะ ปากคุณแสนนี่วิเศษจริงๆ...อยากจูบจัง” พลอยไพลินเอ่ยขึ้น สายตาจ้องมองริมฝีปากรูปกระจับไม่วางตา กลายเป็นว่าตอนนี้นับแสนกำลังรู้สึกประหม่ากับการจู่โจมของคนตัวเล็กจนใบหน้าเริ่มขึ้นสีแดง
“เลิกสวีทแล้วกินข้าวก่อนค่ะ หนูก็หยุดแกล้งพี่แสนได้แล้ว ลงมานั่งดีๆ” สิบหมื่นเอ่ยบอก ไม่ใช่เพราะเขาอิจฉาแต่อย่างใด แต่เพราะตอนนี้พี่ชายเขาดูเหมือนจะช็อคไปแล้วต่างหาก
“ก็ได้ค่ะ”
“ฟังอยู่นานละ ทำไมถึงเรียกพี่แสนว่าคุณแสนฮึ” พันร้อยเอ่ยถามคนตัวเล็กที่เรียกพี่ช
