Düşüncelerimin arasında uyuya kalmışım. Biz bir yola girmeye girmiştik ama ailemin ne tepki vereceğini kestiremiyordum.
Annemin her durumda kararıma saygı duyacağına emindim. Babamın ise sevgiye olan inancı sonsuzdu. Geriye abim kalıyordu bir tek. O da Huzeyfe arkadaşı diye olayı gurur meselesine çevirebilirdi.
Allah'ım sen yardım et dedim. Yardıma çok ihtiyacımız vardı çünkü.
Gözlerime gelen güneş ışıklarıyla açtım gözlerimi. Zaten heyecandan doğru düzgün uyuyamiştim bile. Saçlarıma hızlıca maşa yaparak ne giyeceğimi düşünmeye başladım. Dolabımın karşısına geçip uzun uzun baktım. Etek giymek istemiyordum. Pantolon tişört hiç giymek istemiyordum. Hem özenli hem sıradan olmam gerekiyordu. Kendi kendime bu halime güldüm. Düne kadar görmek istemediğim önemsemediğim bir insan için resm
