Once Upon A Murder

Chapter 2: Friends

ONCE UPON A MURDER

Sophia's Point of View

Kasabay kung naglalakad ngayon pauwi si Mary. Medjo hindi talaga maganda ang araw niya ngayon.

Kanina pa siya tahimik at halos hindi rin siya nag-paparticipate sa klasse kanina hindi katulad ng lagi niyang ginagawa.

Minsan din na kikita ko siyang tulala o kaya naman nasa malayo nakatingin. At halos lumuwa lahat sa gulat noong ang nag-iisang Mary Grace Salcedo ay na Zero sa Quiz at sa math pa talaga na halos yata every Quiz namin sa subject na iyan perfect siya.

"Nandito ka na pala, sige Mary tutuloy na rin ako," pauna kung saad.

Mas malapit lang naman 'yung bahay nila kaysa sa amin. Sampong kabahayan pa at dalawang likoan pang kanto ang tatakbuhin ko maka-uwi lang habang sa kanila naman ay malapit lang sa kalsada.

"Sige!" Sagot lang nito.

Akmang maglalakad na ako ng hawakan niya ang kaliwa kung kamay. Agad akong napahinto sa pagtangkang pag-alis at napatingin sa kamay nitong nakahawak sa kamay ko.

"May ibibigay pala ako sa iyo," nagtataka man ay tumango nalang ako.

Agad siyang may kinulikot sa bag niya at maya-maya pa ay ibinigay niya sa akin ang polar bear niyang flashdrive.

Mahal niya ito ba't niya binibigay? Halos nga ayaw niya itong ipakita sa akin o kaya pahawakan man lang noong mga panahong nagkasama kami sa isang reporting at kailangan e lagay sa flashdrive. At nakasoksok lang ito lagi sa bag niyang ni hindi ko alam ano ang laman malibad sa notebook niya at ibang gamit sa eskwela.

Matagal ko na talagang gusto iyong flashdrive niya paghinihingi ko naman ay minsan nagagalit na siya sa kakulitan ko.

It's cute at pwedi mo itong isabit sa bag mo. Pakeychain type din siya may nakaattach kasi ito na parang sa keychain at pweding e-sabit.

"May mga dinownload akong music g'yan pasensya't ngayon ko lang binigay. Naghihintay talaga akong mapuno ko ng music iyan," agad akong napatili at napatalon-talon pa sa saya.

"Hala thank you Mary, the best ka talaga!" Saad ko at hinawakan ang kamay niya. I noticed she seems unhappy at walang buhat talaga ang mata nito but still I can't kill the vibe.

"Pero wala akong mabibigay sa iyo!" Saad ko pa ngunit lumingo-lingo lang ito.

"Nah! Kahit naman wala okay lang naman," kahit na iyan ang sagot niya ay nababagabag pa rin ako.

Ayuko naman na siya lang ang magbigay sa tagal na naming magkaibigan siya lagi ang nagbibigay kaya nakakahiya naman kung ako nalang lagi ang nabibigyan, napatingin agad ako sa lupa at may na-isip.

Agad akong bumitaw sa pagkakahawak ng kamay niya at agad na tinanggal ang kwentas kung suot. It was a gift from my 10th birthday at bigay ito ni papa. I really treasured this one kasi ito nalang ang na iwan niya mula noong na aksidente siya.

Agad ko itong isinuot sa leeg niya na ikinatulala pa nito at hinawakan ang kwentas sa leeg nito.

"Sophia sa papa mo ito galing," paunang saad nito. Huhubarin na Niya Sana ito ng aking pinigilan agad ang kamay niya sa pagtanggal.

Napangiti naman ako at tumango. "Ibinigay mo 'yung importante sa iyo, alam kung importante ako sa 'yo inasume ko na iyun. And this time, magbibigay rin ako ng importante sa akin. Let's be friends forever Mary," ngiting saad ko.

Agad naman niya akong hinigit at niyakap. "Mag-iingat ka lagi," napakunot na talaga ako ng noo at humiwalay sa pagkakayakap.

"Para ka namang namama-alam," takang tanong ko ngunit ngumiti lang ito at binatukan ako.

"Hanggang kamatayan please 'wag mo akong iwan Mary!" Biro ko pa.

Matapus ang tawanan naming dalawa ay medjo hindi ako kampating papauwi dala ang flashdrive na bigay niya.

May kutob akong may hindi magandang mangyayari and I wasn't prepared for that.

Hanggang maggabihan ay wala ako sa sariling nakatingin lang sa hawak kung flashdrive. Sa kalutangan ay naisipan kung bumangon at kinalkal sa kabenit ang aking jacket.

"Saan ka pupunta at gabi na?" Tanong pa ni mama nang mahuli niya akong papalabas ng aming pinto.

"Pupuntahan ko lang si Mary ma!" Tumango nalang ito. Alam na naman niya na matalik kaming mag-kaibigan.

"Balik ka agad, gabi na at dilikado sa labas," paalala pa nito na ikinatango ko at dali-daling umalis ng bahay.

Hindi gaanong marami ang kabahayan sa lugar namin. Minsan pa nga eh kahit may bahay sa tabi kung hindi luma ay wala namang nakatira.

I first meet Mary when I was in a park next to our school. Hindi naman gaanong kalakihan ang park and mostly walang mga bata sa park na iyun.

I was crying of course, that time wala akong gaanong mga kaibigan. Like talagang iyung sasamahan ka kahit mag-c.c.r ka lang. I may got a lot of people I knew but wala talagang nagtatagal sa akin na kaibigan.

Yung parang nakikibelong ka nalang kung may isa sa kanilang wala. Yung sasama ka sa kanilang maglakad pero nasa likoran ka. Yung ang lahat sa kanila nakangiti at nag-uusap tapus ikaw nakikitawa nalang din.

Yung ginagawa mo nalang katatawanan sarili mo para napansin ka rin. I endure all the humiliation that I also do to myself so that I could fit in.

I always embarrass myself for them to look at me and tease me to get there attention. It's very selfish but I wanted that attention. No one give me that attention.

I never really had someone who treat me like I am indeed a friend like Mary. She was there the time I cried my heart out loud, crying for everyone who seems my friend while they treat me differently.

I wanted to walk side by side with friends and Mary did that. I wanted to have someone who could accompany me to the restroom and she did that. And in return to that wishes that has been granted, I protected her for those who always talk ill of her.

It was like she's an angel in disguise. She become my best friend that I couldn't imagine.

And now, I am in front of my best friends house who's on fire.

"M-Mary?" Bulong ko at naluha nalang.