Ako si long

episode1-akosilong

“Sa Ilalim ng Riles”

Isang Nobela ni Long

Ako si Long. Ipinanganak ako noong Hunyo 22, 2003 sa Tuktukan, Guiguinto, Bulacan—sa lugar na tila laging nakikinig sa ingay ng tren at kwento ng hirap. Ngunit hindi nagtagal, napilitan kaming lumikas. Pinaalis kami sa riles. Sanggol pa lang ako noon, walang kamalay-malay sa gulo ng mundo. Dinala ako ng tadhana sa Malis—doon ako lumaki, doon ako hinubog.

Pitong taong gulang ako nang unang sumagi sa isip ko ang salitang pangarap. Nakatayo ako sa may gate, hawak ang bakal na malamig sa kamay, at sinabi ko sa mama ko,

“Ma, gusto ko na mag-aral.”

Tumingin siya sa akin—pagod, pero may pag-asa sa mga mata. At doon nagsimula ang lahat.

Siya ang una kong guro. Siya ang nagturo sa akin kung paano bumuo ng letra, kung paano bigkasin ang mga salitang hindi ko maintindihan. Pero hindi naging madali. Sa bawat pagkakamali ko, may kasamang sigaw, may kasamang palo. Bata pa lang ako, natutunan ko na ang sakit—hindi lang sa katawan, kundi sa damdamin. Ngunit sa gitna ng lahat, natuto ako. Unti-unti, nabuo ang pundasyon ko.

Pagpasok ko ng kinder, isang tahimik na bata ang ipinakilala ko sa mundo. Takot akong maiwan, takot sa ingay ng ibang bata, takot sa bagong paligid. Si Ma’am Oliv ang naging ilaw ko noon—isang presensya na hindi ko man lubos maintindihan, pero nagbibigay sa akin ng kaunting lakas ng loob. Naalala ko ang Christmas party namin—ang saya, ang ilaw, ang pagkain, ang halakhakan. Sa sandaling iyon, naramdaman ko na pwede pala akong maging masaya.

Ngunit pagdating ng Grade 1, nagbago ang mundo ko. Si Ma’am Lalaine—mahigpit, matalim ang tingin, at hindi nagpapatawad sa pagkakamali. Doon ako natutong magbasa—Tagalog man o English—pero kapalit nito ang hapdi ng palad tuwing nagkakamali. Doon ko rin nakilala ang pait ng pagiging mahina. May mga kaklase akong nang-aapi—pinagtatawanan ako, kinukutya. At kahit paulit-ulit akong natatalo, hindi ako tumigil sa paglalaban.

“Hindi ako uurong,” paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko, kahit nanginginig ang tuhod ko sa takot.

Lumipas ang mga taon—Grade 2, Grade 3—dala ko pa rin ang parehong laban. May mga sugat na hindi nakikita, may mga luha na tahimik lang tumutulo. Isang araw, akala ko tapos na ang lahat—akala ko babagsak ako. Pero nagkamali ako. Nakapasa pala ako. Isang maliit na tagumpay, pero napakalaking bagay para sa batang tulad ko.

Pagtungtong ko ng Grade 4 hanggang Grade 6, mas lumawak ang mundo ko. May mga kaibigan, may mga kalokohan, may mga maling desisyon. May mga pagkakataon na nalilihis ako ng landas, pero may mga taong humihila sa akin pabalik. Doon ko rin naranasan ang unang t***k ng puso para sa isang tao—isang inosenteng paghanga na nagturo sa akin ng hiya at respeto.

Pagdating ng high school, mas naging malinaw sa akin ang realidad. Hindi ako perpekto. Hindi ako matalino. Pero alam ko—hindi ako masamang tao. Ayaw ko sa mga bully. Ayaw ko sa pang-aapi. Dahil alam ko ang pakiramdam ng nasa ilalim.

Sa Grade 9, unang beses kong naramdaman ang tunay na pagmamahal. Isang relasyon na puno ng saya, kilig, at pangarap. Pero tulad ng maraming kwento, hindi ito nagtagal. Dumating ang araw na kailangan naming maghiwalay. At doon ko unang naranasan ang sakit na hindi kayang takpan ng ngiti.

Matagal bago ako nakabangon.

Hanggang sa may dumating ulit. Isang bagong simula, isang bagong pag-asa. Nagsimula sa simpleng usapan, hanggang sa unti-unting lumalim. Nang magkita kami, parang tumigil ang mundo ko. Tahimik lang kami, parehong nahihiya, parehong nag-iingat. Pero sa likod ng katahimikan, may damdaming unti-unting lumalago.

Ngunit habang tumatagal, nagbago ako.

Hindi ko napansin kung kailan ako naging iba. Kung kailan ako naging makasarili. Kung kailan ko nasaktan ang taong dapat kong ingatan. Hanggang sa isang araw—wala na siya.

At naiwan ako.

Mag-isa. Tahimik. Punong-puno ng pagsisisi.

Ngayon, habang binabalikan ko ang lahat, naiintindihan ko na—ang bawat sugat, bawat luha, bawat pagkakamali… ay bahagi ng paghubog sa kung sino ako ngayon.

Hindi perpekto ang kwento ko. Marumi, magulo, at puno ng pagkukulang. Pero totoo.

At ito pa lang ang simula.

Ipagpapatuloy…