Dönüş yolunda, Boran arabadan indi, ufak bir tepede durdu.
Gözleri uzaklara dalmıştı.
O an cebinden küçük bir kutu çıkardı.
İçinde bir çift zarif küpe vardı.
Efnan’a hediye etmek için aldığı…
“Bu yolun sonunda sen varsın, Efnan.”
“Ve ne kadar uzak olsam da, kalbim hep sende kalıyor.”
Irak ın sıcak güneşi tozlu yolları aydınlanırken konvoy ağır ağır kuzeye ilerliyordu. Boran siyah çipin içinde sessizdi.
Arka koltukta oturuyor , gözleri dışarıyı izliyordu. Ama zihni.. çok uzataydı .çiçeği Efnan daydı.
İç geçirdi.
Bu iş seyahati baştan sona stresliydi. Irak tarafındaki tüccarla yaşanan anlaşmazlık, malların sevkiyatında çıkan sorunlar, yetkililerle uğraşmak derken ..uykusuz geçen gecelerin üstüne binen bir de özlem vardı.
Yanındaki şöför, arda bir arkaya bakıyordu.
Boran ın sesiz
