Epilouge:
God. She could only wish this would go on. Heto na, nag-iiba na ang tono ni Hagyun. Maari kayang pareho sila ng nararamdaman? Maaring hindi niya minahal ito noon ngunit marahil nitong huli lang ay may nakapa siyang damdamin para sa kanyang puso. Hopeless romantic din siya at naniniwala siyang posible iyon, bagaman ang isang bahagi ng puso niya ay parang ayaw pa ring maniwala.
Parang masyadong mabilis, kagaya noon. Kung totoong may itinuturo ang nakaraan ng isang tao, dapat hindi muna siya matuwa ng labis. Kailangan muna niyang mag-obserba. Kailangan muna niyang makasiguro. Bandang ala-una ng gabi ay nag-paalam na sila sa mama ni Hagyun. Ang sabi ng mama nito ay ibig daw siya nitong makausap ng sarilinan. Nag-paunlak naman siya. Dinala siya nito sa library. Isang kahita ang ibin
