Chapter 50
ERRICA'S POV. ANG NAKARAAN... Sa mga sumunod na araw ay nananatili nga ang babai sa aming puder at walang araw na hindi kami nagkakasagutan nito, at ngayong hapon naman ay napagmamasdan ko ang mga ito habang masayang nag uusap at nandito lang sa opisina... "Nethan, iuuwi ko na ang bata..." Wika ko rito, pero para itong bingi na hindi ako narinig dahil patuloy lang sila ng babai sa pag uusap. "Nethan ano bah! Akin na ang bata!" Pag uulit ko pa, hanggang maririnig ko nalang ang iyak ng bata saka naman ito tatayo ang at susugurin ako. "Huwag kang sisigaw, lalong lalo na pag dito sa loob ng opisana ko." Sabi nitong hinawakan ang aking panga. "Pwes ibigay mo sa akin ang anak ko at iuuwi ko sya at ng tuloy tuloy narin yang ginagawa nyong paglalampungan ng babai mo." Mariin ko ring sabi
- Writer
