Mabagal na nag lalakad si Jedia sa hallway ng hospital, may laman ang isip niya pero sa ngayon ayaw muna niyang isipin kaya napahinga na lang muna siya ng malalim. Amoy antiseptic ang buong hallway, malamig at sobrang tahimik na parang sa bawat hakbang ni Jeida papunta sa hospital room ng kapatid na si Joven ay mas lalong bumibigat ang pakiramdam niya. Hindi siya sanay sa ganitong pakiramdam.
Kung puwede nga lang na wag ng pumunta ng hospital hindi na niya ginawa. Hindi niya gustong makita si Joven na nakaratay at parang walang buhay. Mas gusto niyang na aalala ang kapatid niyang mayabang pero sweet, hindi yun Joven ngayon na comatose after ng heart transplant nito. Naawa lang siya sa parents niya na kulang nalang sa hospital na tumira para bantayan si Joven. Naroon siya para palitan muna
