“ชีวิตเป็นของหนูหรือเปล่าคะแม่”
อัจจิมาสะท้านใจกับคำถามของลูกสาว
“ทำไมถามอย่างนั้นล่ะลูก พ่อกับแม่รักลูกที่สุดแล้วนะ” อัจจิมาลุกไปนั่งเก้าอี้ที่หยกเพิ่งลุกออกไป และโน้มตัวไปกอดลูกสาวที่กำลังสะอื้นไห้
“ความสุขของหนู หรือความสุขของพ่อแม่คะ ที่พ่อกับแม่ต้องการ”
“ก็ต้องความสุขของลูกสิคะ”
“พ่อกับแม่รับได้ถ้าหนูจะร้องไห้ตรอมใจเมื่ออยู่กับคนที่ไม่ได้รัก แต่พ่อแม่รับไม่ได้ถ้าหนูยิ้มเมื่ออยู่กับคนที่หนูรัก แบบนี้เรียกว่าความสุขของพ่อแม่ใช่ไหมคะ สุดท้ายแล้ว น้ำตาของลูกคือความสุขของพ่อแม่ใช่ไหมคะ”
แอนนานั่งตัวแข็งไม่โน้มหัวลงไปตามแขนของแม่ที่พยายามรั้งเธอมาซบไหล่
“ลูกยังเด็กมาก เราเคยตกลงกันว่าจะให้ลูกใช้ชีวิตในวัยของลูกให้เต็มที่ เราก็ยังรักษาคำพูดอยู่นะ ถึงเวลาค่อยว่ากันอีกที แต่พ่อคงสะเทือนใจ ภีมโทร.มาคุยกับพ่ออยู่ทุกวันก็คงหมายมั่นกับภีมนี่แหละ นี่เห็นว่าติดธุระอยู่ต่างประเทศเลยยังไม่กลั
