วันพฤหัสบดีบ่ายสี่โมงครึ่งครึ่ง ห้องทำงานส่วนตัวของอาจารย์รวิศถูกปกคลุมด้วยความเงียบที่หนักแน่นและกดดันราวกับอากาศถูกบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก ความสงบในครั้งนี้มิใช่ความสงบธรรมดา แต่มันคือความนิ่งอันร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกมุมห้อง เต็มเปี่ยมด้วยไออุ่นแผดเผาและความชุ่มฉ่ำที่เกิดจากความปรารถนาลึกซึ้งซึ่งทั้งเขาและเธอต่างเข้าใจกันโดยไม่ต้องเอ่ยคำใดออกมาแม้แต่คำเดียว
แสงอาทิตย์ยามบ่ายแก่กำลังลับขอบฟ้า โทนสีส้มแดงเข้มจัดทะลุผ่านม่านโปร่งบางสีงาช้าง ส่องเป็นเส้นริ้วเรียวบางเบา คล้ายเส้นด้ายทองคำที่ถูกขึงตัดขวางพื้นไม้สีน้ำตาลเข้มข้นซึ่งขัดเงาจนมันวาวสะท้อนแสงได้ราวกับกระจกเงาเล็ก ๆ ทุกครั้งที่แสงเหล่านั้นเลื่อนไหลไปตามพื้น ก็ยิ่งทำให้บรรยากาศในห้องดูอบอวลและเร่าร้อนยิ่งขึ้น
กลิ่นหอมจาง ๆ ของกระดาษเก่าที่เก็บไว้มานานหลายปี ผสานกับกลิ่นหมึกพิมพ์แห้งกรังที่ยังหลงเหลือจากเอกสารกองโต ถูกกลบมิดด้วยก
