จวนอู่หยางโหวสกุลซู
เสียงร่ำไห้โวยวายดังลั่นอยู่ในเรือนของซูหลิน เจ้าของเสียงนั้นคือเหวินฟาง
ท่าทางของนางน่าสงสาร แลดูอ่อนแอบอบบาง คล้ายถูกผู้อื่นรังแกมาอย่างสาหัสหนักหน่วง
“ติงยวี่ถิงผู้นั้นช่างมารยาสาไถยยิ่งนัก ชอบทำตัวยั่วยวนท่านพี่หงเย่ของข้าตลอดเวลา เจอกันกี่ครั้งยังเรียกร้องความสนใจจากเขาอย่างไร้ยางอาย”
ซูหลินนิ่วหน้า “พวกเขาหย่ากันแล้วมิใช่หรือ? เหตุใดเจ้ายังกังวลอีกล่ะ”
เหวินฟางปาดน้ำตา สีหน้าชิงชัง “นางร้ายจะตาย คงกำลังคิดทวงสามีคืนเป็นแน่ ข้าควรจัดการนังหญิงแพศยาอย่างไรดีเล่า? พี่หญิงต้องช่วยข้านะเจ้าคะ”
“ญาติผู้น้องหยุดร้องไห้เถอะ ข้าช่วยเจ้าอยู่แล้ว อย่าลืมสิ ตอนนี้บิดาของข้าได้รับบรรดาศักดิ์เป็นท่านโหวนะ ต่อไปอาจจะได้รับบรรดาศักดิ์ยิ่งใหญ่ขึ้นเป็นถึงอ๋อง ตัวข้ายังเป็นถึงคุณหนูใหญ่ ไม่นานก็เป็นท่านหญิง นังนั่นเป็นแค่เถ้าแก่เนี้ยโรงยา มีสิ่งใดสู้ได้กัน เอาไว้ข้าจัดการสตรี
