"ไหงทำหน้าทำตายังงั้นกันล่ะ" แก้ว ยิ้มร่า ร้องถามแอนกับลุงรงค์ ที่นั่งรอในบ้านเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พร้อมกับอุ้มลังเบียร์เดินผ่านประตูบ้านเข้ามา
"แล้วมึงจะให้ทำหน้ายังไงวะ" ลุงรงค์ ตอบ ก่อนจะขยับลุกขึ้นไปนั่งบนแหย่งหรือ โซฟาไม้ขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหลัง
"ข้าแวะซื้อส้าที่ร้านอีแสงมาเป็นกับแกล้ม เลยช้าไปหน่อย" แก้วพูดพร้อมกับยื่นถุงกับแกล้มให้กับแอน โดยเขาเองได้สังเกตเห็นสีหน้าอันอิดโรยของเมียวัยลูกที่ค่อนข้างแสดงออกให้เห็นได้ชัดเจน
"พี่เล่นไม่รอให้ผมกลับมาก่อนเลยเหรอวะ..." เขาหันมาถามลุงรงค์ เพื่อนรุ่นพี่ เชิงตำหนิแต่ใบหน้ากลับอมยิ้มอย่างมีเลศนัย เหมือนกำลังบอกให้ลุงรงค์รู้ว่า รู้นะเกิดอะไรขึ้นบ้าง ระหว่างที่แกออกไปข้างนอก
"ปัดโธ่ มึงรู้แล้ว จะถามหาหอกอะไรวะ อีแอนมันยั่ว ข้าเลยจัดให้ สักหน่อยก็แค่นั้นเอง" ลุงรงค์พูดเหมือนมันเป็นเรื่องธรรมดา แต่แววตาของเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจในความสามา
