ไร่ส้มเขียวหวานของแก้ว ยามบ่ายเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมพัดใบส้มเป็นระยะ แก้ว หยิบโทรศัพท์มือถือที่เปื้อนฝุ่นจากการทำงานขึ้นมา เขาถอนหายใจยาวเฮือกใหญ่ เพื่อรวบรวมสติและความเด็ดขาด ก่อนจะกดโทรออกไปยัง รงค์
“พี่รงค์... ผมเองครับ” แก้วพูดกรอกลงไปในสาย เมื่อปลายสายกดตอบรับ “ก็ไม่มีอะไรมากหรอกครับพี่ เห็นช่วงนี้เราไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไหร่ ว่างๆ ผมเลยโทรหา”
แก้วเริ่มบทสนทนาด้วยน้ำเสียงที่เป็นธรรมชาติที่สุด แต่ทุกคำพูดถูกคัดสรรมาอย่างประณีต เพื่อนำไปสู่เป้าหมายเดียว
“วันนี้ที่ไร่ผมบรรยากาศดี ถ้าพี่ว่าง ผมอยากชวนพี่แวะมากิน… เปลี่ยนบรรยากาศกันหน่อย” แก้วพยายามพูดให้ราบเรียบเป็นปกติที่สุด
“แอน ก็อยู่นี่แหละครับ มันก็บ่นถึงพี่อยู่เหมือนกัน ผมว่าก็ดีนะ จะได้เปลี่ยนบรรยากาศกันด้วย” แก้วพูดปนหัวเราะ ให้ฟังดูไม่ผิดสังเกต
“ครับ ได้ๆ ครับ ผมรอได้อยู่แล้ว ผมกับแอนอยู่ทั้งวันแหละ... ครับ แล้วเจอกันครับ...
