Tatlılar masaya geldiğinde Rojda, kaşığını yavaşça kremaya batırdı. Dışarıda gecenin serinliği kendini göstermeye başlamıştı ama içerideki hava, ikisinin arasında daha da soğuktu. Boran sessizdi. Kaşığını eline aldı ama tatlıya dokunmadı.
Rojda göz ucuyla onu izleyerek, bir yandan dudaklarında belirsiz bir tebessümle sordu:
“Bu gece… tamamen benimle kalsan olmaz mı? Konakta... odamda.”
Boran gözlerini kaçırmadı bu kez. Derin ve kararlı bir şekilde baktı ona. “Rojda... neden hâlâ bunu zorluyorsun?” dedi. “Sen de biliyorsun, aramızda... artık bir duygu kalmadı.”
Rojda kaşığını yavaşça tabağa bıraktı. Elini masanın kenarına koydu. Yüzünde kırılgan bir ifade belirdi.
“Seninle yıllarımı paylaştım Boran,” dedi. “Ben de kadınım. Benim de ihtiyaçlarım, duygularım var. Neden hep Narin’in duygu
