Seyman Öztürk denen adamın ağzından çıkan son kelimeler kulaklarımda yankılandı. “Elfesya… O bana ait. Sen de şimdi hemen onu bana geri vereceksin.” Bu sözlerden sonra gözlerim karardı, nefesim sıklaştı. Kim olduğumu ve karşısında kimin durduğunu unuttuğu her halinden belliydi.
Silahı daha sıkı kavradım, hala namlunun ucunda o vardı. Gözlerim şerefsizin yüzünde sabitlendi. Kendi cesaretine fazla güveniyordu. Elindeki silahın namlusunu doğrudan onun yüzüne çevirmiştim. Hâlâ söylediklerini sindirememiştim.
Öfkemi kontrol etmek imkânsızdı. Sözleri beynimde defalarca kez yankılandı. Her an tetiği çekecekmiş gibi sesimi yükselttim.
“Ne diyorsun lan sen? Öldürürüm seni! Sen kimsin de kapıma gelip bu lafları edebiliyorsun? Sen benim kim olduğumu gerçekten biliyor musun?”
Bağırışım avluda
