Hayat insana acımıyordu. Bazı zamanlar da her şeyin üst üste gelmesi kişinin sabrının sınanmasındandı. Üç ay geçmişti tüm bu olanların üzerinden ve Helin, derince bir sessizliğin evi olmuştu. Öylece oturuyor, cam kıyısından dışarıya bakıyor, kardeşi ya da diğer kızların onunla konuşma çabasına tek bir tepki vermiyordu.
Belki de aklını kaçırıyordu çünkü yaşadıklarını hazmedemiyordu. Ailesinin tavrı ise ortadaydı. İnsan yerine bile koymamışlardı. Sanki tüm suç kadın olarak doğmakla onun boynuna sarılmıştı. Üç ay geçmişti ve o hala kendini kirli hissediyordu. Her gün duş alıyor tenini sertçe liflemekten kızartıyor hatta yara yapıyordu.
Hüma ise bu yaralara sever gibi merhemler sürüyor ona kızlarına söylediği ninnileri söyleyip masallar anlatıyordu. Sonunda kötülerin kaybettiği iyilerin ka
