น้องนัทตัวเล็ก ๆ นั่งกอดเข่าร้องไห้สะอึกสะอื้น แก้มใสแดงช้ำเหมือนเพิ่งถูกใครตบตี ครูประจำชั้นกำลังพยายามกันเด็กกับผู้ปกครองอีกคนที่ยืนหน้าดุดัน ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยการตำหนิ
“ลูกคุณผลักลูกชายฉันจนหัวแตก! คุณเลี้ยงลูกยังไง ถึงได้ให้เด็กตัวแค่นี้ทำร้ายคนอื่น!” เสียงผู้ปกครองฝ่ายนั้นตะโกนขึ้นทันทีที่เห็นนิวเยียร์เดินเข้ามา
หัวใจของแม่เหมือนถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ เธอรีบพุ่งไปหาลูกชาย คุกเข่าลงโอบกอดร่างเล็กที่สะอื้นไห้จนตัวโยน “นัทลูก… เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึทำแบบนี้”
น้องนัทสะอื้นหนักกว่าเดิม มือเล็กกอดแม่แน่นเหมือนคนที่กลัวถูกแยกออกไป เสียงสั่นเครือเบาหวิวลอดออกมาจากริมฝีปากเล็ก ๆ “เขาว่าผม…เขาว่าผมเป็นลูกไม่มีพ่อ… ฮึก… นัทโกรธ… นัทเลยผลักเขา…”
คำสารภาพสั้น ๆ แต่แรงพอที่จะทำให้หัวใจนิวเยียร์แทบแตกสลาย น้ำตาที่กลั้นไว้อยู่รินไหลลงมาทันที เธอซบหน้าลงกับไหล่เล็ก ๆ ของลูก พูดออกมาด้วยเสียงที่
