ตอนที่ 6. ภาพครอบครัว
1084 Words
“เดี๋ยวนิวเยียร์ แล้วเรื่องงานของเราล่ะ ? ” ไนต์รีบเอาเรื่องงานมาถาม เพราะเขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงอยากจะสานสัมพันธ์กับนิวเยียร์นัก เธอหันมามองก่อนจะพูดขึ้นมา
“เรื่องงานเอาไว้วันพรุ่งนี้นะคะ วันนี้เปป็นวันหยุด และฉันก็มาแค่ร่วมเปิดงานเท่านั้น ขอตัวก่อนนะคะ” พูดจนิวเยียร์ก็จูงน้องนัทออกไปในทันที
ระหว่างที่เดินออกมาด้วยกันสองแม่ลูกนั้น นิวเยียร์หันไปถามลูกชายของเธอ “เจ็บไหมครับลูก ไม่เป็นไรใช่ไหม หากเจ็บปวดตรงไหนบอกแม่ได้เลยนะคะ”
“ครับ ถ้าลูกเจ็บตรงไหนลูกจะบอกแม่นะครับ” เด็กชายตัวน้อยยิ้มร่าด้วยความน่ารักสดใส ก่อนที่รอยยิ้มจะเปลี่ยนไปเมื่อเห็นว่าใครที่มายืนรอที่หน้าประตูทางออก
“แม่ครับ...” น้องนัทดึงชายเสื้อของคนเป็นแม่และชี้ไปที่ชายหนุ่มที่ยืนรอตรงลานจอดรถ
ลานจอดรถในยามบ่ายเงียบสงบ มีเพียงเสียงทั้งสองคนแม่ลูกที่พูดคุยกันระหว่างทางเดิน เมื่อทั้งสองเดินออกมาจนถึงหน้าประตูทางออกแล้วนั้นน้องนัทก็เห็นว่า ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มเรียบหรูยืนพิงรถหรูคันหนึ่ง แว่นกันแดดสีดำปกปิดแววตาที่ซ่อนอยู่หลังเลนส์ ร่างสูงใหญ่ดูสุขุม เคร่งขรึม แต่กลับแฝงรัศมีอบอุ่นบางอย่างโดยไม่ต้องออกแรงใด ๆ
“อาาาา!!” เสียงเล็ก ๆ ของน้องนัทดังลั่นทันทีที่เห็นคนตรงหน้า เด็กชายแทบจะดีดตัวออกจากอ้อมกอดแม่ วิ่งกระโดดโลดเต้นไปอย่างไม่กลัวสะดุด
“คุณอาาา!”
“อย่าวิ่งระวังล้ม !! ” ชายหนุ่มตะโกนบอกพร้อมกับย่อตัวลงนั่งคุกเข่า แขนทั้งสองกางออกกว้างพร้อมรับเด็กน้อยที่โถมตัวเข้ามาในอ้อมกอด น้องนัทหัวเราะเสียงใส ก่อนจะยกมือเล็ก ๆ กอดคอแน่นแล้วฟัดหอมแก้มอย่างหวงแหน
“หอมอีก ๆ” เสียงใสเอ่ยย้ำ พร้อมโน้มหน้าไปหอมแก้มอีกฝ่ายแรง ๆ
ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอเบา ๆ “แกล้งอาไม่เบื่อหรือไง หอมอยู่นั่นแหละ”
“ไม่เบื่อครับ ผมรักคุณอาที่สุดเลย”
กลายเป็นภาพเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยความสุข สองคนหอมกันไปมา หัวเราะใส่กันอย่างไร้เดียงสา จนกระทั่งร่างบางของนิวเยียร์เดินตามมาช้า ๆ เธอยกยิ้มบาง มองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่อบอุ่นจนเกินบรรยาย
ในจังหวะที่ชายหนุ่มยังอุ้มหลานไว้แขนเดียว อีกแขนก็ถูกนิวเยียร์สอดเข้าไปกอดจากด้านข้างโดยไม่ลังเล การสวมกอดนั้นแน่นและเต็มไปด้วยความคุ้นเคย อบอุ่น ล้นจนแทบเอ่ยคำใดไม่ออก ภาพครอบครัวเล็ก ๆ บนลานจอดรถ ดูกลมกลืนลงตัวราวกับถูกออกแบบไว้แล้วตั้งแต่ต้น
แต่เพียงไม่กี่ก้าวห่างออกไป…ไนต์ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่เงียบ ๆ ดวงตาทอดผ่านเลนส์ใสของตัวเอง ความรู้สึกบางอย่างตีวนอยู่ในอก เจ็บหน่วงราวกับถูกบีบอย่างแรง ทว่ายังคงเก็บทุกอารมณ์ไว้ภายใต้สีหน้าสงบนิ่ง
หัวใจเขารู้ดีว่า สิ่งที่เห็นตรงหน้านั้น ไม่ใช่ภาพที่เขาควรเข้าไปแทรกแซงเลยแม้แต่น้อย “รอบนี้งานยุ่งเลยอยู่นาน คิดถึงสองคนแม่ลูกมาก” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นที่ส่งให้ทั้งน้องนัทและนิวเยียร์น้องนัทหัวเราะคิกคัก
“ผมก็คิดถึงครับ ผมรออยู่ทุกวันเลย ว่าเมื่อไหร่จะมาหา”
“งั้นวันนี้ไปกินข้าวด้วยกันนะ” ชายหนุ่มเอื้อมมือแตะศีรษะเด็กน้อยเบา ๆ แววตาทอดมาที่นิวเยียร์อย่างอ่อนโยน “และเนี่ย…จะพากลับบ้านด้วย”
นิวเยียร์ชะงักไปชั่ววินาที ก่อนกลั้นรอยยิ้มบาง ๆ ที่เอ่ยไม่ได้ “อืม…ก็ดีเหมือนกันค่ะ นัทจะได้ไม่งอแง”
น้องนัทรีบโผกอดคอชายหนุ่มแน่น “เย้! กินข้าวกับคุณอา! แล้วกลับบ้านด้วยกัน!” เสียงหัวเราะของทั้งสองดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศอบอุ่น ราวกับเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ…
และเพียงไม่ไกลนัก ไนต์ยังคงยืนนิ่ง สายตาจับจ้องภาพตรงหน้าอย่างเงียบงัน ความรู้สึกบางอย่างแล่นขึ้นมาจุกที่อก เขารู้เพียงว่า…หัวใจตัวเองกำลังเต้นผิดจังหวะอย่างน่ากลัว
เสียงหัวเราะสดใสของน้องนัทดังไม่หยุด มือเล็กคีบไก่ทอดใส่จานชายหนุ่มข้างตัวไม่เว้นช่วง “คุณอากินเยอะ ๆ เลยครับ นัทแบ่งให้” ชายหนุ่มยิ้มบาง ลูบหัวเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู “ขอบใจมากครับ”
สายตาเขาเหลือบมองคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม ก่อนเอ่ยเสียงทุ้มเบา
“หลายปีแล้วนะ…เมื่อไหร่จะเปิดใจสักที”
ช้อนในมือของนิวเยียร์หยุดค้างไปเสี้ยววินาที เธอกะพริบตาถี่แล้วสูดหายใจเข้าลึก ก่อนพูดออกมาอย่างไม่อ้อมค้อม “ถ้าจะถามเรื่องนี้อีก…ฉันจะไม่คุยด้วยแล้วนะคะ”
บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบลงทันตา มีเพียงเสียงน้องนัทเคี้ยวข้าวกรุบกรับไม่รู้เรื่อง
นิวเยียร์ฝืนยิ้มบาง พยายามเบนความสนใจไปเรื่องอื่น “ฉันเพิ่งย้ายจากโรงพยาบาลรัฐมาเอกชน…งานก็คงหนักขึ้น แต่เงินดีกว่า ต่อไปคงต้องตั้งใจทำงานมากขึ้น หาเงินไว้รักษาแม่ อีกอย่าง…นัทก็เริ่มโตแล้ว ฉันอยากเก็บเงินเตรียมไว้เพื่ออนาคตของลูก”
ชายหนุ่มวางช้อนลงช้า ๆ ก่อนถามเสียงนุ่มที่แฝงแรงกดดันบางอย่าง “แล้วอนาคตของเธอกับลูก…จะมีฉันอยู่ด้วยได้ไหม”
คำถามนั้นทำให้นิวเยียร์ชะงัก เธอเงยหน้ามองเขาตรง ๆ สายตานิ่งแต่สั่นไหวในใจ เงียบไปชั่วครู่ก่อนที่เขาจะหัวเราะออกมาเบา ๆ ยกมือยอมแพ้อย่างง่ายดาย
“โอเคครับ…ผมยอมแล้ว”
เสียงหัวเราะนั่นแผ่วอุ่น คล้ายจะไม่คิดจริงจัง แต่ร่องรอยความหมายบางอย่างกลับค้างคาในอากาศ
และที่มุมหนึ่งของร้าน ไนต์นั่งตัวแข็ง มองภาพตรงหน้าไม่วางตา ความรู้สึกบีบรัดในอกยิ่งทวีขึ้นเมื่อได้ยินทุกถ้อยคำที่ลอดผ่านโสตประสาทไปทีละคำ…
- Writer
