ทันทีที่รถหรูสีดำของไนต์เลี้ยวเข้ามาจอดสนิทหน้าบ้าน เสียงเครื่องยนต์ดับลง ความเงียบที่เกิดขึ้นกลับไม่ได้สงบเท่าไรนัก เพราะสายตาคมกริบของชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนกอดอกอยู่ตรงรั้วบ้านได้ทำให้บรรยากาศขมุกขมัวขึ้นมาอย่างฉับพลัน
นพดลเพื่อนสนิทของนิวเยียร์ที่มักแวะเวียนมาหาบ่อย ๆ กำลังยืนมองอยู่ เขาไม่ได้พูดอะไร แต่แววตาแข็งกร้าวและท่าทางเย็นชาก็เพียงพอที่จะทำให้ทั้งนิวเยียร์และไนต์สัมผัสถึงแรงกดดัน
น้องนัทที่ไม่ทันรู้เรื่องอะไร วิ่งลงจากรถด้วยรอยยิ้มสดใสแล้วตรงเข้าไปหา “อานพดล!”
เจ้าตัวเล็กโผกอดเอวชายหนุ่มแน่น ก่อนจะพูดเจื้อยแจ้วด้วยความเป็นเด็กไร้เดียงสา “วันนี้นัทโดนเพื่อนรังแกด้วย แต่ไม่เป็นไรนะ เพราะพ่อปกป้องนัทเอาไว้ด้วย อานพดลรู้ไหม พ่อเก่งมากเลย!”
คำว่า พ่อ ที่หลุดออกมาจากปากเด็กน้อย ทำให้ทั้งนิวเยียร์และไนต์ชะงักไปพร้อมกัน
แววตาของนพดลแข็งค้างไปชั่ววินาที ริมฝีปากเม้มแน่น แววตาคมจ้องมอ
