นิวเยียร์กะพริบตาถี่ ๆ มองสลับระหว่างหมอเป้กับไนต์ ความงงเต็มไปหมดในหัว “คุณ…รู้จักกันเหรอคะ?”
หมอเป้ยิ้มกว้าง “รู้จักสิครับ ไอ้นี่เพื่อนสนิทผมเอง เราเรียนมาด้วยกันตั้งแต่สมัยมัธยมแล้ว แถมยังเป็นหมอเหมือนกันอีกต่างหาก”
คำตอบนั้นทำให้นิวเยียร์ยิ่งตะลึงเข้าไปใหญ่ เธอไม่คิดเลยว่าโลกจะกลมขนาดนี้
ไนต์สบตาเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหมายซ่อนเร้น…สายตาที่ทำให้นิวเยียร์ต้องรีบเบือนหนี กอดแฟ้มในมือแน่นจนเหงื่อซึม
หลังจากที่นิวเยียร์รีบขอตัวออกมาจากห้องทำงานของหมอเป้ เธอก็ก้าวเท้าเร็ว ๆ ไปตามทางเดินของโรงพยาบาล ราวกับอยากออกห่างจากสายตาคนนั้นให้เร็วที่สุด แต่ยังไม่ทันจะถึงหน้าลิฟต์ เสียงทุ้มคุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหลัง
“นิวเยียร์ รอเดี๋ยว”
ฝีเท้าเธอหยุดลงโดยไม่รู้ตัว หัวใจพลันเต้นแรงขึ้น ก่อนจะหันไปเห็นร่างสูงของไนต์เดินตามมาหยุดอยู่ไม่กี่ก้าว
“ผม…จะพาน้องนัทไปหาหมอเป้เองที่คลินิก ” เสียงเขานุ่ม
