จิรัชญชารู้ดีว่าเธอกำลังเขิน เพราะได้สบตากับเขาจังๆ และใกล้ชิด แตกต่างจากอีกฝ่ายที่เขินหนักมากจนไม่กล้าหันไปมองเธอ แต่ก็ไม่รู้ตัวว่าตนเองเขินเพราะตั้งแต่โตขึ้นมามันคือความรู้สึกตกหลุมรักที่เขาไม่รู้จัก และไม่เคยเกิดขึ้นกับตัวเขาเอง
“ฉันไปเก็บผ้าต่อนะ” พูดโดยไม่หันไปมองหน้าเธอ
“ค่ะๆ” คนตอบก็ไม่หันไปมองคนพูดเช่นกัน
ชายหนุ่มเดินออกมาที่ระเบียงได้ก็กุมมือจับที่หัวใจตนเอง รู้สึกว่าใจมันเต้นไม่ปกติอีกแล้ว หนำซ้ำคราวนี้ยังรู้สึกว่าหน้ามันร้อนแปลกๆ
‘อันตรายต่อใจฉันจริงๆ ยัยนี่ สักวันฉันต้องรู้ให้ได้ว่าทำไมถึงรู้สึกประหลาดๆ แบบนี้’
ยิ่งคิดก็อยากรู้ แต่ก็ได้แค่ใจเย็นๆ และหวังให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์
‘โอ๊ย... เขินจัง’
ทางด้านคนที่นั่งอยู่ก็ยังคงรู้สึกเคอะเขินอยู่เหมือนกับเขา พลางคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ก็ทำให้เขินขึ้นมาอีกครั้ง จนต้องหยิบหมอนใบเล็กขึ้นมาจิกเหมือนกำลังฝันหวาน จากนั้นพอได้สติ
