หนี้สวาทบำบัดราคะ

นางบำเรอหรือคนใช้

“ฉันจะเป็นลม ตั้งสิบห้าล้านแล้วฉันจะเอาปัญญาที่ไหนมาชดใช้” พูดด้วยท่าทีสั่นๆ

จัสตินได้แต่กระตุกยิ้มอยู่คนเดียว

“สำหรับเธอ เงินสิบห้าล้านมันคงจะเป็นงานใหญ่จริงๆ แต่สำหรับฉันต่อให้มันแพงมากกว่านี้ ฉันก็ไม่เดือดร้อน เพราะมันเป็นของๆ พ่อฉัน และถ้าฉันสารภาพตรงๆ ว่าเป็นคนทำมันแตก พ่อฉันก็จะไม่โกรธ ถึงมันจะแพงมากๆ ก็ตาม”

จากที่กำลังช็อคอยู่ เธอก็เริ่มรู้สึกงงๆ เพราะอยากรู้ว่าชายตรงหน้าต้องการจะสื่ออะไร

“คุณต้องการอะไรคะ พูดมาตรงๆ ดีกว่า อย่าอ้อมค้อมเลย”

“ปกติแล้วคนเราเป็นหนี้ก็ต้องใช้หนี้ใช่มั้ยล่ะ แต่เพราะเธอไม่มีปัญญาจะชดใช้ด้วยเงิน ดังนั้นฉันก็จะให้เธอชดใช้ด้วยร่างกาย ด้วยการมาเป็นนางบำเรอของฉัน จนกว่าฉันจะเบื่อ และพอฉันเบื่อ เธอก็จะหลุดพ้นจากการเป็นของเล่นสนองตัณหา และหนี้สิบห้าล้านก็จะหมดไปทันที

แต่ถ้าเธอไม่ยอม ฉันก็จะบอกความจริงกับคุณพ่อ และจะให้คุณพ่อดำเนินคดีอย่างถึงที่สุด ซึ่งถ้าไม่มีปัญญาจ่ายก็จะติดคุกสั้นๆ คำเดียว”

ช็อคกว่าเก่าก็คือข้อเสนอนี่ล่ะ!

การเป็นนนางบำเรอมันโหดร้ายกว่าการเป็นโสเภนีเสียอีก หล่อนจะขาดอิสรภาพ ถ้าตกอยู่ภายใต้อำนาจของเขา

“ถึงกับช็อคจนไม่ขยับเลย ฉันให้เวลาเธอไปนอนคิดคืนนี้ก็แล้วกัน ว่าจะเป็นที่ระบายของฉัน ชดใช้หนี้ด้วยการเสียแค่ตัว หรือว่าจะจบชีวิตของตัวด้วยการติดคุก เลือกเอานะเจนนี่”

เขาไม่สงสารหล่อนที่เอาแต่ยืนช็อคเลยสักนิด พูดข่มขู่และเอาแต่ได้อย่างเดียว ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้คนที่ช็อคจนขยับตัวไม่ได้ยืนค้างอยู่ที่เดิม

ตอนดึกๆ ของวันนั้น

จิรัชญาร้องไห้จนน้ำตาแทบจะหมดตัว เพราะความซุ่มซ่ามของหล่อนแท้ๆ จึงทำให้เรื่องแบบนี้ต้องเกิดขึ้น

หล่อนได้แต่มองรูปถ่ายของคุณแม่และน้องสาวสุดที่รักด้วยน้ำตา เธอรักทั้งสองคนมากและที่ทำงานไปเรียนไปก็เพราะหล่อนจะต้องส่งเงินเดือนที่ทำได้ให้กับคุณแม่ทุกเดือน

เนื่องจากคุณแม่ติดหนี้ เพราะเมื่อก่อนเคยยากจนมาก ดังนั้นหล่อนจึงต้องรับจ๊อบทำงานพิเศษหาเงิน เพื่อที่จะนำเงินส่งไปให้คุณแม่เพื่อช่วยเหลือท่าน

ทั้งๆ ที่หญิงสาวไม่จำเป็นต้องทำงานพิเศษเลยแท้ๆ เพราะทางคนที่ส่งให้เธอเรียนก็ส่งเงินค่าใช้จ่ายให้หล่อนอย่างพอกินพอใช้ แต่ที่ทำอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะมารดาและน้องสาวล้วนๆ

เธอมีกำลังใจที่จะอยู่ในโลกนี้ก็เพราะทั้งสองคน ดังนั้นเธอก็จะไม่ทำให้ทั้งสองคนผิดหวังและเสียใจเด็ดขาด

ซึ่งถ้าเธอติดคุกไป แม่กับน้องจะอยู่ได้อย่างไร เพราะฉะนั้นเธอจะยอมแลกอิสระภาพและความบริสุทธิ์ให้กับผู้ชายคนนั้น เพื่อชดใช้หนี้ทั้งหมด

วันต่อมา...

ณ มุมลับๆ ในร้านอาหารที่จิรัชญาทำงานอยู่

“คิดได้หรือยังว่าจะเลือกอะไร” คนเจ้าเล่ห์ถามขึ้นอย่างสบายอารมณ์ แตกต่างจากฝ่ายจำเลยที่เศร้าจนหน้าตาหมองมัวไปหมดแล้ว

“ฉันจะเป็นนางบำเรอของคุณค่ะ”

‘yes!’

ชายหนุ่มสุขใจเป็นที่สุดเมื่อตนเองทำสำเร็จ เขาไม่ได้อยากได้ร่างเล็กๆ ของหล่อนเลยสักนิด แต่ต้องการจะพิสูจน์ใจตัวเองต่างหาก ว่าเกิดความรู้สึกประหลาดแบบนี้กับเธอได้อย่างไร

“เลือกได้ฉลาดมาก ถ้าอย่างนั้นฉันจะโกหกไปว่าฉันทำของโบราณนั่นแตกเองก็แล้วกัน”

ว่าแล้วก็โทรไปหาคุณพ่อทันที ก่อนจะแต่งเรื่องขึ้นมาและเอ่ยขอโทษบิดา ซึ่งก็เป็นอย่างที่ชายหนุ่มบอก พ่อของเขาไม่โกรธเคืองหรือถือสาอะไร เพราะอย่างไรลูกชายท่านก็สำคัญกว่าของพวกนั้นอยู่แล้ว

เวลาต่อมา...

เมื่อเป็นหนี้ก็ต้องชดใช้มันก็ถูกแล้ว แต่การชดใช้หนี้ในครั้งนี้มันแสนจะโหดร้ายเหลือเกินสำหรับสาวน้อยอย่างจิรัชญา

“ที่นี่คือที่อยู่ของฉัน เธอนอนที่โซฟานะ”

ที่นี่คือคอนโดที่หรูหรามากๆ แห่งหนึ่ง ห้องนี้กว้างกว่าห้องของเธอที่บ้านสามห้องมารวมกันซะอีก มันกว้างจนหล่อนมองไม่หยุดเพราะมันกว้างขวางมากเหลือเกิน ทำเอาลืมเรื่องนางบำเรอไปชั่วครู่

“ค่ะ”

“เป็นแค่นางบำเรอ นอนที่โซฟาก็หรูแล้ว” เขาย้ำเตือนหน้าที่ของหญิงสาวอีกครา แต่เธอก็เห็นด้วยในสิ่งที่เขาพูด เพราะโซฟานี้มันก็หรูอย่างที่เขาพูดจริงๆ

“ไปเตรียมน้ำให้อาบหน่อยสิ อ้อ... เพิ่งนึกได้ว่าเงินสิบห้าล้านนี่มันแพงมาก เป็นแค่นางบำเรอกินๆ นอนๆ มันคงจะสบายเกินไป เป็นทั้งแม่บ้านและคนใช้ไปเลยละกัน จะได้คุ้มๆ พอฉันเบื่อ เธอก็จะถูกยุติหน้าที่ทุกอย่าง”

“ค่ะ”

จิรัชญาเป็นผู้หญิงง่ายๆ เงียบๆ สบายๆ หล่อนไม่ถกเถียงเจ้าหนี้อยู่ล้ว เพราะของสิ่งนั้นมันมีค่าและราคาแพงมาก ซึ่งเงินแต่ละบาทก็ไม่ได้หามาง่ายๆ หญิงสาวจึงไม่ค้านที่อยู่ดีๆ ก็ถูกเพิ่มหน้าที่

หล่อนไม่ใช่คนขี้เกียจ แค่เพิ่มหน้าที่มันก็คงจะไม่หนักหนาอะไรนัก

หญิงสาวลงมือเตรียมน้ำให้นายเหนือหัวอาบเรียบร้อย และความสวยงามของห้องน้ำทำเอาเธอดูจนเพลิน ตั้งแต่เกิดมาเธอยังไม่เคยสัมผัสกับอะไรที่หรูหราแบบนี้เลยสักครั้งในชีวิต

มันก็จริงอยู่ที่หล่อนจะได้ใช้ชีวิตอยู่ในที่หรูหราแบบนี้ แต่ก็อยู่ได้แค่ในฐานะนางบำเรอและคนใช้เท่านั้น คิดได้อย่างนั้นก็ทำให้สาวน้อยรู้สึกหดหู่ขึ้นมานิดหน่อย

“เสร็จแล้วนะคะ” พูดกับคนที่กำลังนั่งทำการบ้านอยู่ที่โต๊ะทำงาน

“อืม... ทางนี้ก็ใกล้จะเสร็จแล้ว เดี๋ยวอาบน้ำพร้อมกันเลยนะ”

“อะ... อาบน้ำพร้อมกัน” เธอตกใจเสียจนหน้าแดงไปหมด ทั้งตกใจและเกิดอาการขวยเขินขึ้นมา

ตั้งแต่เกิดมาหล่อนเคยอาบน้ำกับผู้ชายที่ไหนเล่า!

“อืม... ใช่ ไปแก้ผ้าไป”

ถึงจะยอมเป็นนางบำเรอให้กับเขา แต่ทว่าตอนนี้หญิงสาวกลับรู้สึกว่าตัวเองยังไม่พร้อม... อย่างมาก

เวลาต่อมา

“เร็วๆ สิ แก้ผ้าเสร็จหรือยัง ฉันรออยู่”

‘แม่นี่จะมีของสวยๆ งามๆ ให้ดูเหมือนคนอื่นเขามั้ยนะ’ คิดในใจพร้อมกับแช่น้ำในอ่างอย่างสบายอารมณ์

“ค่ะ”

‘ใจถึงหน่อยสิ เรามาเป็นนางบำเรอของเขาเพื่อใช้หนี้ ถ้าเขาพอใจเราก็หมดหนี้ อย่าใจเสาะสิ’ เธอบอกตนเองเช่นนั้น ก่อนจะลงมือถอดเสื้อผ้าออกทีละชิ้น แต่ก็ถอดออกไม่หมด เหลือไว้เพียงบาร์เซียและอันเดอร์แวร์ ก่อนจะใส่ชุดคลุมอาบน้ำและเดินเข้าไปในห้องน้ำ

“มาช้าจริง” พูดขึ้นหลังจากที่เห็นหล่อนใส่ชุดคลุมอาบน้ำเดินเข้ามา

‘ต้นคอสวยชะมัด’ เอ่ยชมในใจเมื่อเห็นหญิงสาวรวบผมและเกล้ามวยขึ้น ซึ่งมันทำให้เห็นต้นคอขาวงามระหงได้อย่างชัดเจน

“ถอดผ้าออกและลงมาเล่นน้ำด้วยกันสิ จะอายทำไม ยังไงเธอก็ต้องเสียตัวให้ฉันอยู่ดี”