Mirza, anne ve babasına dönerek, “Siz madem hastanede kalacaksınız, o zaman ben Güneş’i konağa bırakayım,” dedi. “Oradan şirkete geçerim”
Ailesiyle vedalaştılar. Mirza, elini tuttuğu karısıyla birlikte oradan dört beş metre uzaklaşmıştı ki cebindeki telefon çaldı. Arayan Şef’ti.
Genç adam olduğu yerde duraksadı, telefonu kulağına götürerek, “Dinliyorum, Şef. Aradığına göre bana güzel haberlerin vardır diye umuyorum,” dedi. Sesinde her zamanki soğukkanlılık vardı, ama içten içe duyacakları nedeniyle gerileceğini hissediyordu.
Şef “Az önce Diyarbakır Emniyeti ile görüştüm. Bekir, Reşit Ağa’ya yapılan saldırıyı Vahit’in yaptırdığını itiraf etmiş. Emri o verdi demiş.”
Bu haber Mirzayı hiç şaşırtmadı. Zaten emri onun verdirdiğini baştan beri tahmin ediyordu.
“Daha bitmedi,” diyen Şef’in,
