รสนิยม

รส-นิยม

สองวันต่อมา

หญิงสาววัยทำงานอย่างโรสก็ยังคงต้องไปทำงานตามปกติ งานของเธอคือเลขาที่ต้องเดินตามรองประธานทุกย่างก้าว

รองประธานหนุ่มในวัยยี่สิบห้าปีอย่างไอ้เนี๊ยบ เอ้ยย! คุณเนี๊ยบ นายนิยม พิกุลนิรัตน์ ผู้ชายที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่คนอย่างโรสจะตัดขาดออกจากเขาได้

เคยแย่งที่นอนกันมาตั้งแต่อนุบาล ตีกันช่วงประถม มัธยมต้นก็ยังได้เป็นคู่กัด พรัดกันช่วงมัธยมปลายสามปี มหาลัยก็มาเจอกันพร้อมได้ตำแหน่งดาวเดือนมหาลัยคู่กัน

และ..ยังต้องมาทำงานร่วมกันในฐานะรองประธานกับเลขา ไม่รู้ว่าเป็นบุญวาสนาหรือเวรกรรมกันแน่

“ฉันว่าคงถึงเวลาแล้วแหละ หึหึ” ร่างเพรียวสูงรำพึงขึ้นสีหน้าและแววตาเต็มไปด้วยความนึกคิดอะไรบางอย่างที่ดูน่ากลัว มือเล็กกำจิกเข้าหากันแน่นโดยลืมไปว่ายังมีแก้วกาแฟอยู่ในมือด้วย

ซ่า!

“คุณรสสุคนธ์ คุณรส..รสสุคนธ์ครับ คุณโรส”

“ฮะ เฮือกกก! คุณเตวินทร์โรสตกใจหมดเลยมีอะไรหรือเปล่าคะ?” ร่างเล็กที่กำลังยืนคนกาแฟในแก้วจากมือที่ถือไว้หันไปถามผู้จัดการฝ่ายการเงินที่เรียกเธอเสียดังลั่นทั้งที่ตัวเขากำลังยืนอยู่หน้ารองประธาน รองประธาน?

โรสรีบก้มลงไปมองชายหนุ่มที่นั่งกำมือตัวเองแน่น เส้นผมสีดำที่ถูกเซ็ตไว้อย่างลงตัวนั้นเต็มไปด้วยคราบกาแฟ เธอรีบวางแก้วลงบนโต๊ะพร้อมกับดึงทิชชู่มาซับให้เขา ทว่าทิชชูเวลาที่เปียกน้ำมันจะยุ่ยนั่นยิ่งทำให้มันติดตามเส้นผมของเนี๊ยบจนดูแย่กว่าเมื่อสักครู่นี่อีก

“รส สุ คนธ์!” เนี๊ยบกัดฟันเรียกเลขาสาวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยพลังแห่งความหายนะ

ร่างเล็กเงยขึ้นไปหวังจะขอความช่วยเหลือจากพนักงานรุ่นพี่อย่างเตวินทร์ทว่ากลับไม่เห็นแม้แต่เงา เธอจึงก้มหน้าลงพร้อมถอยหลังออกมาจากรองประธานหนุ่มสองสามก้าว

“ฉะ ฉันไม่ได้ตั้งใจเดี๋ยวจะไปเอาเสื้อมาให้เปลี่ยน”

“หยุด!!” จากขาที่กำลังจะก้าวไปยังราวแขวนผ้าที่ตั้งอยู่ติดกับผนังห้องน้ำก็หยุดอยู่กับที่เมื่อได้ยินคำสั่งจากรองประธาน เธอหันไปมองหน้าเขาพร้อมกับส่งรอยยิ้มแสนจะจืดชืดไปให้

“ฉันจะไปหยิบเสื้อมาให้…”

“ตั้งใจใช่ไหม?” กัดฟันถามแล้วเอื้อมมือไปหยิบทิชชู่มาซับหน้าผากตัวเองที่มีกาแฟไหลลงมาจากเส้นผม

“ปะ เปล่าสักหน่อย”

“แล้วไม่รู้รึไงว่ามีคนนั่งอยู่ตรงนี้”

“ก็เดี๋ยวจะไปหยิบเสื้อมาเปลี่ยนให้นี่ไง”

“ไม่ต้อง จะกลับบ้านฝากเรื่องงานแล้วก็เข้าประชุมแทนด้วย” หยัดกายลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากห้องทำงานไปด้วยตัวเปล่า โรสก็ได้แต่มองตามแผ่นหลังเขาไปด้วยตาละห้อย

กริ๊ง~ และเมื่อโทรศัพท์เครื่องหรูที่เนี๊ยบไม่ได้หยิบมันไปด้วยมีเสียงเรียกเข้าโรสจึงรีบหยิบมันแล้ววิ่งตามเขาออกไป

“ท่านรองคะ โทรศัพท์ค่ะ” เธอเรียกเขาไว้พร้อมยื่นโทรศัพท์ไปให้ เนี๊ยบจึงหยุดอยู่หน้าลิฟต์แล้วรับโทรศัพท์มือถือมาแล้วก็ตัดสายทิ้ง

“เย็นนี้ไปด้วยกันนะ” จากนั้นขายาวก็เดินตรงเข้าไปในลิฟต์และถูกปิดลงไป โรสจึงเดินพ่นลมหายใจเดินกลับเข้าไปในห้องทำงานของตัวเองเพื่อทำงานตามที่ท่านรองประธานสั่งไว้

“ท่านรองนิยมครับ คุณเลขารสสุคนธ์ของกระผมไปไหนแล้วล่ะปกติจะเห็นเดินตามก้นท่านรองตลอดเวลานี่นา” เสียงทุ้มนุ่มของผู้ชายวัยเดียวกับเนี๊ยบที่ยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่กลางห้องโถงของบริษัทเอ่ยขึ้น เนี๊ยบไม่ตอบเพียงแต่ชายตามองเพื่อนหนุ่มแล้วสาวเท้าเดินออกไปขึ้นรถ

“เฮ้! กูอุตส่าห์มาหานะเพื่อน” รพีวิ่งเข้าไปนั่งในรถข้างเนี๊ยบแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงห้วนๆ “ทีกับโรสแหละจ๊ะจ๋า แต่กับกูนี่เหมือนไม่ได้มีความสำคัญอะไร!” เมื่อรถเคลื่อนตัวออกจากบริษัทแล้วรพีก็ยังคงพูดไม่หยุด

“ก็ไม่ได้มีความสำคัญอะไร”

“มึงจะบอกว่าโรสสำคัญกว่ากูงั้นเหรอ”

“จะว่าแบบนั้นก็ได้”

“ฮึ! พูดงี้ได้ วันนี้มึงไปไหนกูก็จะไปด้วย!” เชิดหน้าตอบอย่างไม่ยอมแพ้ ไม่ยอมแพ้ในที่นี้คือไม่ยอมให้หมอนี่ได้มีโอกาสสานสัมพันธ์กับคุณเลขาไปมากกว่านี้

“กูกำลังจะไปดูตัว มึงสนใจจะไปแทนกูด้วยไหม?” เขาหันไปมองรพีด้วยสายตาเรียบนิ่ง เรื่องการดูตัวเป็นเรื่องที่ผู้ชายหลายๆ คนไม่ค่อยสนใจและไม่ชอบ เขาเองก็เช่นกัน

“ห้ะ! ดูตัว..อีกแล้วเหรอ”

“เออ เบื่อฉิบหาย!” บ่นพร้อมกับปลดเนคไทของตัวเองออก ตามด้วยปลดกระดุมเสื้อลงมาสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม สายตาคมกริบมองต่ำลงไปบนหน้าตักตัวเองที่โทรศัพท์มือถือถูกวางไว้พร้อมกับมีสายเรียกเข้าและสายนั้นก็ไม่พ้นผู้เป็นแม่อีกเช่นเคย

“ว่าไงสนใจจะไปแทนกูไหม”

“กูเกลียดการดูตัวที่สุดเลย ขอปฏิเสธว่ะ”

“เหอะ! คุณลุงครับช่วยวนรถกลับไปที่บริษัทหน่อย” เขาตัดสายทิ้งแล้วบอกคนขับรถเพื่อให้วนกลับไปที่บริษัทที่ยังขับออกมาไม่ไกล

“นี่ถึงกับต้องวนกลับมาส่งกูที่นี่เลยเหรอ?” น้ำเสียงอ่อนๆ ของรพีเอ่ยถามเนี๊ยบ รองประธานหนุ่มไม่ได้พูดอะไรเพียงแต่เอื้อมมือไปเปิดประตูรถทางฝั่งของรพีให้เจ้าตัว

“ไปตามโรสมาให้กู แล้วมึงก็จัดการงานแทนโรส”

“จะบ้าเหรอ!” ได้ยินดังนั้นรพีก็โวยวายใส่ทันที เขามาที่นี่เพื่อจะจีบคุณเลขาสุดสวยอย่างโรสไม่ได้ตั้งใจจะมาเพื่อรับใช้ท่านรองประธานอย่างหมอนี่สักหน่อย

“มึงอย่าลืมสิว่าตัวเองเป็นผู้ช่วยกู”

“แต่ว่า..”