Mag-iisang buwan na siyang nag-iisa. Lumayo siya kahit sa mga kaibigan niya,tanging sa txt na lamang niya ipinarating sa mga ito na maayos ang lagay niya. Kahit ang mga magulang niya hindi alam kung nasaan siya. Hindi siya makapag-desisyon kung anong gagawin niya,ilang timbang luha na nga ang nailabas niya mula ng masaksihan niya ang lahat. Ilang araw ding maga ang mata niya dahil sa pag-iyak. Ewan ba niya pero nung mga sumunod na araw wala na siyang mailuha. ,natupad na rin yata yung kagustuhan niyang maging manhid sa lahat. Pati mga mata niya wala ng mailabas na luha.
Posible pala talaga yun,parang balon lang na nawalan ng tubig ang mga mata niya. Sabagay sa lahat ba naman ng naranasan niya kahit katawan niya napagod na.
Kapag naaalala niya ang lahat wala siyang ibang maramdaman kundi
