Akasya BEHA
Alarmımın ötmesiyle yeni güne başladım. Nokta delikanlımın, Asil'imizin aramıza katılmasının üzerinden 2 hafta geçti. Hala olmak tarifi imkansız mükemmel bir duygu. Asil'in küçücük bedeni ailemize mutluluk getirdi.
Her ne kadar yanından bir saniye bile ayrılmak istemesem de abimlerin çekirdek ailesini biraz baş başa bırakmak için kendimi tutuyorum. İlk hafta abimlerin evine bildiğiniz kamp kurduk. Haftanın sonunda Bilge'nin ailesi evlerine dönünce bizde taze aileyi biraz yalnız bırakmaya karar verdik.
Tabi diğer yandan Baran'ın daha 2 haftalık minicik bebeği kıskanmasıyla da uğraşıyorum. 'Devamlı o veletle ilgileniyorsun.' diye trip atıyor bana! Bu tavrı hoşuma gitmiyor dersem yalan söylemiş olurum. Kıskanılmak her kadının hoşuna gider dimi ama?
Düşüncelerimin arasında ha
