Akasya BEHA
Penceremin önünde oturdum doğan güneşi izliyorum. Olayların üzerinden 1 hafta geçti. İlk birkaç gün benim için çok boğucu ve tedirgin geçti. Her yerden Cengiz denen o pislik çıkacakmış gibi hissettim. Hoş ne Baran ne de bizimkiler beni bir dakika bile yalnız bırakmıyor. Yine de kabus görmeme engel olmuyor bu. O yüzden 1 haftadır her sabah güneşin doğuşunu izliyorum.
Cengiz gittiği sabahın akşamı geri geldiğinde bana soyunmamı söyledi. O an yaşadığım korkuyu anlatacak bir kelime yok. Tam o an ölmeyi düşündüm. Bana dokunmasındansa ölmeyi yeğlerdim. Neyse ki sadece kıyafetlerimi almakmış derdi. Ben o an ne kadar rahatladıysam o lanet olasıca kıyafetler ailem ve sevdiğim adam için birkaç dakikalığına büyük bir yıkıma sebep olmuş.
Kafamı sertçe iki yana salladım. Artık unutmam la
