Bar kalabalıktır, müzik gürler. Ama koridor sessizdir. Havin, içecek siparişi için depoya yönelmiştir. Raflara doğru eğilirken bir ses duyar:
> Sahra:
“Yüksekten gelenler çabuk düşer Havin. Tadını çıkarırken dikkat et... çünkü bir gün bu ilgi biter.”
Havin doğrulur, gözlerini kaçırmaz.
> Havin (soğukkanlı):
“Sen hâlâ ‘neden ben değil de o’ kısmındasın galiba. Merak etme, ben de dikkatliyim. Her şeyin farkındayım.”
Sahra yaklaşır, sesini alçaltır ama kelimeleri sivridir.
> Sahra:
“Biliyor musun? Zamanında Ömer’e ben de yakındım. O dönemler barın en güvenilir çalışanı bendim. Her sorunu bana danışırdı... derken bir gün, cesaretimi topladım. Ama Ömer ne yaptı biliyor musun? Gözümün içine bakıp, ‘Ben çalışanlarımla duygusal yakınlık kurmam’ dedi. Buz gibi.”
Havin’in gözlerind
