Ömer ağır adımlarla Kayıp Ruhlar Han’a girdiğinde içerideki hava neredeyse elle tutulacak kadar yoğundu. Bar, her zamanki gibi yarı karanlık, loş ve ağır bir tını içindeydi. Müşterilerin umursamaz kahkahaları arasında, bir ses dikkatini çekti: metal bir tepsi, tahta masaya hafifçe çarpıyordu.
Gözleri doğrudan Havin’e kaydı. Barın köşesinde, yüzüne düşen saçlarını savurup bir siparişi yerine götürüyordu. Bakışları kararlıydı ama gözlerinin altında belli belirsiz bir yorgunluk... belki de bir kabullenmişlik vardı.
Ömer’in içi sıkıştı. Bir süre izledi onu. Sonra yönünü Tolga’nın odasına çevirdi.
Kapıyı tıklatmadan açtı. Tolga içeride tek başına, bir kadeh viskiyle ilgileniyordu. Göz ucuyla Ömer’e baktı, sonra tekrar bardağına döndü.
-ne oldu ömer ne arıyorsun burda arkamdan iş çevirdin şi
