Sabah 07:28.
Peri servisin arka koltuğuna oturmuştu. Camın buğusuna başını yaslamış, kulaklığında düşük sesle bir şarkı çalıyordu: Yavaş, melankolik, neredeyse varla yok arası.
Gözleri yorgundu. Ama uykusuzluktan değil… Geçmeyen bir iç ağırlıktandı.
Elinde tuttuğu telefonu ekranı aydınlatınca, parmakları refleksle i********:’a gitti. Belki bir şey yoktu. Belki sadece bakmak istemişti. Belki kendine bile itiraf edemediği bir dürtüyle...
Ve tam o anda…
O fotoğraf.
Tolga, karısı ve çocuklarıyla plajda. Kadının şapkası büyük, çocukların ellerinde dondurma var. Tolga gülüyor. Kalabalık arasında bile tek başına ışık saçıyordu sanki.
“Mutluyuz,” diyordu o kare.
“Sensiz de iyiyim.”
Peri’nin boğazı düğümlendi. Gözlerini kaçırdı, ama bir daha baktı. O gülümsemenin altına sığdırılmış binlerc
