คุณหนูครับผมเป็นผู้ชายนะครับอย่ามายั่ว!!!

ตอนที่ 7 ดื่มให้ลืม

ตอนที่ 7 ดื่มให้ลืม

คำพูดของชายหนุ่มนั้นเหมือนดอกธนูนับแสนที่ปักลงกลางอกของเค้กส้มจนแทบลืมวิธีหายใจ ใบหน้าหวานจ้องมองดวงตาเขานิ่งโดยที่ไม่กะพริบตาเลยแม้แต่น้อย หัวสมองของเธอว่างเปล่า มีเพียงคำพูดของเขาที่ดังก้องในโสตประสาทราวกับกำลังสลักลงในความรู้สึกของเธอทุกประโยค

“ฮ่า ๆ เข้าใจแล้ว” และก็เป็นเสียงหัวเราะของเจ้าสัวทินกรที่ดังขึ้นมาทำลายความรู้สึกช็อกของเธอนั้น ก่อนที่เท้าของทรัมป์จะค่อย ๆ ก้าวถอยหลังออกห่างจากเธอไปช้า ๆ และเดินห่างไปเพียงไม่กี่ก้าวชายหนุ่มก็หันหลังแล้วเดินออกไปจากห้องจัดเลี้ยงไปโดยไม่ได้พูดอะไรกับเธอเลยสักคำ

“ไอ้เด็กนี่มันช่าง—!” ในหูของเค้กส้มยังคงได้ยินเสียงของเจ้าสัวที่พูดขึ้นมาไม่ไกลนัก แต่สมองของเธอกลับไม่สามารถประมวลผลอะไรได้

หญิงสาวยังคงยืนอยู่ในท่าเดิมที่เดิมราวกับว่าร่างกายนี้ถูกแช่แข็ง ในหัวคิดแค่เพียงสิ่งที่เธอต้องการนั้นได้สลายหายวับไปกับตา สิ่งที่เธอต้องการในตอนนี้นั้นเพียงแค่คำยืนยันจากเขา แค่เพียงคำพูดง่าย ๆ ประโยคเดียวจากเขา เพียงแค่นั้นชีวิตของเธอก็จะหลุดออกจากวังวนที่ถูกยัดเยียดนี้ได้แล้ว แต่ผู้ชายที่เธอกำลังจะเชื่อใจกลับทำลายมันลงกับมือ

“ยัยเค้กส้ม!” ใบหน้าหวานค่อย ๆ หันไปตามเสียงเรียกของผู้เป็นพ่อด้วยดวงตาที่เลื่อนลอย เธอมองเสี่ยเทวทัตด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า ก่อนที่สองเท้าของผู้เป็นพ่อจะก้าวเดินฉับ ๆ เข้ามายืนใกล้ ๆ

“อับอายขายขี้หน้าเขาไหมล่ะ! นั่นน่ะเหรอไอ้ผู้ชายที่แกบอกว่าจะเอามาเป็นคู่ชีวิต พอเจออุปสรรคนิดหน่อยมันก็ทิ้งแกวิ่งหนีไปห่างจุกตูดไปไหนต่อไหนแล้ว แกไปคว้ามันมาจากไหนหะ! เสียชื่อเสียงวงศ์ตระกูลหมด!” ถึงแม้ว่าเสียงของผู้เป็นพ่อจะไม่ได้ดังจนคนอื่นรอบ ๆ ได้ยิน แต่สำหรับเค้กส้มแล้วเธอกลับได้ยินคำพูดเหล่านั้นทุกประโยค

เธอทำได้เพียงแค่จ้องหน้าผู้เป็นพ่อด้วยความรู้สึกว่างเปล่า ริมฝีปากสวยค่อย ๆ ยกยิ้มช้า ๆ ขึ้นมาราวกับคนที่หมดอาลัยตายอยาก ก่อนที่เธอจะค่อย ๆ ฉีกยิ้มกว้างขึ้นจนคนที่มองนั้นรู้สึกหลอนมากกว่าสวย ก่อนที่จะหันไปใช้มือเรียวคว้าแก้วเครื่องดื่มที่บริกรกำลังนำมาบริการมาถือไว้

“พอใจคุณพ่อแล้วใช่ไหมคะ! ก็ได้! ในเมื่อพ่ออยากให้หนูแต่งงานกับลูกชายคุณลุงทินกรนักหนูก็จะแต่งให้! แต่ก่อนที่หนูจะแต่งงานกับผู้ชายคนนั้นหนูจะทำอะไรมันก็เป็นสิทธิ์ของหนูนะคะ ถ้าพ่อเข้ามายุ่งกับชีวิตหนูแม้แต่ก้าวเดียว หนูจะทำให้ชื่อเสียงวงศ์ตระกูลที่พ่อรักนักรักหนามันพังด้วยมือของหนูเอง!” เค้กส้มพูดจบก็หันหลังถือเครื่องดื่มเดินไปยังโต๊ะที่ว่างอยู่โดยที่ไม่แม้จะรอฟังคำตอบของผู้เป็นพ่อ

สองเท้าเรียวพาร่างกายที่หนักอึ้งมาหยุดที่โต๊ะยืนมุมหนึ่งของห้องจัดเลี้ยง เสียงดนตรีคลาสสิกยังคงบรรเลงอย่างไพเราะราวกับเมื่อครู่นี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แชนเดอเลียร์คริสตัลเหนือศีรษะยังคงส่องประกายงดงามสมกับเป็นโรงแรมระดับเจ็ดดาว แต่สำหรับเค้กส้มแล้วสิ่งของรอบตัวทุกอย่างนั้นกลับพร่าเลือนไปหมด

เธอยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวหมดโดยไม่แม้แต่จะลิ้มรส กลิ่นแอลกอฮอล์ร้อนวาบไหลผ่านลำคอลงไปถึงอก แต่ความเจ็บแสบนั้นกลับไม่อาจเทียบกับความรู้สึกที่ถูกทิ้งไว้กลางงานต่อหน้าคนมากมายได้เลย ก่อนที่มือเรียวจะจับแก้วที่เหลือแต่ความว่างเปล่ากระแทกลงบนโต๊ะเสียงดังพอสมควร

“ขออีกแก้วค่ะ” ก่อนที่เธอจะหันไปพูดกับบริกรที่เดินแจกจ่ายเครื่องดื่มในงานด้วยน้ำเสียงราบเรียบผิดปกติ บริกรที่เพิ่งเดินผ่านเธอไปได้ไม่กี่ก้าวชะงักเล็กน้อย แต่ก็หันกลับมายื่นถาดที่เต็มไปด้วยเครื่องดื่มสีสวยให้ตามหน้าที่

“อีกแก้วค่ะ” จนในที่สุดแก้วที่สอง แก้วที่สาม แก้วที่สี่ ก็ถูกหญิงสาวคว้ามากระดกดื่มขึ้นเรื่อย ๆ และทุกครั้งที่เธอยกขึ้นดื่มราวกับน้ำเปล่านั้น ภาพใบหน้าของคนขับรถคนใหม่ของเธอก็ลอยเข้ามาในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ผู้ชายคนนั้นไม่ได้ลังเลเลยสักนิดที่จะเอ่ยคำที่หักหน้าเธอออกมาอย่างง่ายดาย มิหนำซ้ำเขาก็ไม่ได้แม้แต่จะหันกลับมองเธอก่อนจะเดินออกไปจากงานเลี้ยงนี้เลยสักนิด ผู้ชายคนนั้นทำเหมือนว่าในสายตาของเขาเธอไม่มีค่าอะไรเลยอะไรทำนองนั้น

“พอได้แล้ว!”