งอล#2

1517 Words

ขุนเขื่อนเดินออกจากห้องพร้อมกับผ้าเช็ดผมที่ยังไม่แห้งเขาเดินตรงมายังวริศราที่นอนเล่นอยู่บนโซฟาขุนเขื่อนนั่งลงข้างๆ เธอมืออีกข้างหนึ่งยังใช้ผ้าเช็ดผมขยี้ผมที่เปียกหมาดๆ “เขื่อน..ตังค์จะกลับแล้วนะตังค์ยังมีงานที่จะต้องทำต่อ” เธอบอกกับหมอเขื่อนแต่ไม่ยอมมองหน้าเขา ภายในใจของเธอยังรู้สึกหงุดหงิดอยู่ไม่น้อย ตอนนี้ตัวเธอเองก็ยังไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของหมอเขื่อนเลยด้วยช้ำ ถึงเธอและเขาเป็นเพื่อนกันมาก่อนก็เถอะเธอไม่เคยรู้เรื่องส่วนตัวของเขาสักนิดเดียว เสียงโทรศัพท์ของขุนเขื่อนดังขึ้นอีกครั้ง หญิงสาวชะเง้อดูอย่างอยากรู้พร้อมกับหน้างอขึ้นมาทันที “อันดา” ขุนเขื่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับสายทั้งๆ ที่เขายังนั่งเบียดอยู่กับหญิงสาวที่ยังนอนเหยียดยาวอยู่บนโซฟา “สวัสดีครับอันดา มีธุระอะไรกับผมหรือเปล่าครับ” เสียงหมอเขื่อนพูดกับหญิงสาวปลายสาย สายตาของเขาชำเลืองมองกิริยาของหญิงสาวที่นอนเงียบๆ อยู่ข้างๆ เขาพร้อมกับยิ้ม “อันดาโทรมาชวนเขื่อนไปดูหนังด้วยกันพรุ่งนี้ค่ะ” เสียงหญิงสาวที่อยู่ปลายสายตอบกลับมา “พรุ่งนี้เหรอดูก่อนนะว่าผมจะว่างหรือเปล่า” ชายหนุ่มตอบกลับเชิงปฎิเสธอย่างสุภาพ “งั้นอันดาจะรอนะคะเขื่อน” สาวปลายสายตอบกลับอย่างมีความหวัง “งั้นแค่นี้ก่อนนะอันดาผมมีงานทำต่อ สวัสดีครับ” หมอเขื่อนรีบตัดบทพร้อมกับวางสายจากหญิงสาวทันที พร้อมกับหันมามองคนที่นอนอยู่ข้างๆ พร้อมกับยิ้มอย่างละมุน แต่หญิงสาวกับหน้างอใส่เขาทำให้เขาถึงกับยิ้มที่มุมปากที่เธอแสดงความไม่พอใจออกมา “ตังค์จะทานอะไรดีครับทานข้าวก่อนนะ” “ไม่อ่ะ ตังค์จะรีบกลับหายมาทั้งวันทั้งคืน งานตังค์ก็ต้องทำนะ!” เธอเสียงแหวใส่เขา แต่ก็ยังไม่ยอมมองหน้าเขาอยู่ดี จนเขาคิดในใจว่าจับทำโทษก่อนไปส่งดีไหมเนี่ยชายหนุ่มโยนผ้าที่เขาเช็ดหัวทิ้งพร้อมกับก้มลงไปจูบเธออย่างหิว กระหายทุกครั้งที่เขาอยู่ใกล้เธอเขาอดใจไม่ไหวสักครั้งเดียวแต่หญิงสาวเอามือดันอกของเขาเอาไว้ “อื้อ..เขื่อนตังค์จะกลับแล้วค่ะ” พร้อมกับเบือนหน้าหนีจมูกของเขาจนเขาต้องจำใจถอยห่างออกจากเธอเขาถอนหายใจแรงๆ ออกมาเพื่อดึงสติของตัวเอง เขาลุกเดินเข้าไปในห้องพร้อมทั้งหยิบกระเป๋าตังค์กับพวงกุณแจรถ แล้วเดินมาหยุดตรงหน้าของหญิงสาว “ไปเถอะ” เขาฉุดมือให้เธอลุกขึ้นจากโซฟา หญิงสาวลุกขึ้นเดินกลับไปหยิบกระเป๋าสะพายพร้อมกับโทรศัพท์แล้วเดินตามเขาออกไปจนทั้งคู่ขึ้นมานั่งบนรถ “ตังค์เขื่อนขอไลน์หน่อยได้ไหม” ชายหนุ่มขอไลน์ของหญิงสาวเอาไว้ติดต่อ ที่ผ่านมาเขาไม่สามารถติดต่อเธอได้เลยถ้าไม่เจอกันโดยบังเอิญป่านนี้เขาคงไม่เจอเธอเป็นแน่หญิงสาวจึงส่งโทรศัพท์ให้กับเขา แสกนคิวอาร์โค๊ต ชายหนุ่มรับโทรศัพท์ของวริศรามาแสกนพร้อมกับหอมที่แก้มของเธอเบาๆ หญิงสาวแอบยิ้มแล้วเขาก็กดเบอร์ของเขาที่โทรศัพท์ของเธอเขาได้ทั้งเบอร์ทั้งไลน์แล้ว ชายหนุ่มขับรถมาส่งหญิงสาวที่คอนโดของเธอชายหนุ่มออดอ้อนเธออนุญาตให้เขาขึ้น ไปบนห้องของเธอด้วย แต่เธอปฏิเสธเพราะเธอกลัวว่าเขาจะไม่ยอมกลับ “งั้นเขื่อนกลับก่อนนะครับ” พร้อมกับก้มลงจู๊บที่ริมฝืปากเธอเบาๆ หญิงสาว เขินจนหน้าแดงแล้วเธอก็รีบเปิดประตูรถไป ชายหนุ่มยิ้มอย่างพอใจที่เห็นเธออายจนหน้าแดง เขาขับรถออกจากคอนโดของหญิงสาว เขากลับมายังที่ห้องของตัวเองชายหนุ่มล้มตัวลงนอลงบนโซฟาตัวโปรด เขานอนลงแล้วก็ยิ้มนึกถึงเรื่องราวของเธอกับเขาเมื่อคืนนี้ “พอเป็นงานแล้วร้อนแรงไม่เบาเลยนะ” แล้วเขาก็ยิ้มชายหนุ่มคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยจนเขาเผลอหลับที่โซฟาจนถึงรุ่งเช้า ชายหนุ่มตื่นเพราะเสียงนาฬิกาปลุกจากโทรศัพท์มือถือของเขา ชายหนุ่มเดินงัวเงียเข้าห้องน้ำไป ขุนเขื่อนอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วเขาก็ขับรถออกไปทำงานที่ โรงพยายาบาลวันนี้หมออันดามานั่งรอเขาอยู่ที่ห้องพักแพทย์ หญิงสาวเช็คตารางงานของหมอเขื่อนว่าวันนี้ไม่มีเคสผ่าตัดเขาจะว่างไปดูหนังกับเธอได้แน่นอนหลังจากที่ลงเวร “สวัสดีครับอันดา” ชายหนุ่มเอ่ยทักทายหมออันดาที่นั่งอยู่ในห้องพักแพทย์ “สวัสดีค่ะเขื่อนวันนี้เขื่อนไม่มีเคสผ่าตัดนะคะ” หญิงสาวพูดแล้วก็ยิ้มอย่างมีความหวัง “วันนี้เราไปดูหนังด้วยกันนะคะเขื่อน” ชายหนุ่มรู้สึกอึดอัดได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ให้กับหญิงสาวพลางคิดในใจ “ไอ้หมอรุจไอ้หมอไมค์เมื่อไหร่มันจะมากันสักที่ว่ะ” สักพักทั้งสองหนุ่มก็ผลักประตูห้องพักเขามาทำให้หมอเขื่อนโลงใจทันที่ “เอ้า!หมออันดาไงมาอยู่ที่นี้ได้ละครับ” หมอรุจทักทายหมออันดา “สวัสดีดีค่ะหมอรุจหมอไมค์” “เอ้า!ไอ้หมอเขื่อนกาแฟของแก” หมอรุจยื่นแก้วกาแฟให้กับหมอเขื่อน หลังจากที่พวกเขาคุยกันอยู่สักพักต่างคนต่างแยกย้ายกันไปทำงานของตัวเอง ก่อนที่จะออกไปทำงานหมออันดาทิ้งท้ายเอาไว้ว่าอย่าลืมนัดเย็นนี้ ชายหนุ่มพยักหน้ารับอย่างอึดอัดพร้อมกับมองหน้าหมอรุจกับหมอไมค์ ทั้งสองหนุ่มรู้ชะตากรมของตัวเองดี ว่าเย็นนี้เขาทั้งคู่ต้องไปเป็นไม้กันหมาให้กับหมอเขื่อนอย่างแน่นอน หลังจากลงเวรทั้งสามหนุ่มเปลี่ยนเสื้อผ้านั่งรอหมออันดาแล้วไปดูหนังด้วยกัน ช่วงนี้หมอเขื่อนยุ่งมากมีเคสด่วนเข้ามาหลายเคสทำให้เขาได้แค่ส่งไลน์ไปหาวริศราข้อความสั้นๆ ทำให้หญิงสาวรู้สึกนอยด์ ที่หมอเขื่อนไม่สนใจเธอสักเท่าไหร่หญิงสาวอ่านแล้วไม่ยอมตอบข้อความของเขาเธอคิดว่าหมอเขื่อนไม่ได้รู้อะไรกับเธอเหมือนกับหลายปีที่ผ่านมาหรือเขาอาจจะมีคนที่เขาชอบอยู่แล้วผู้หญิงที่ชื่ออันดาอะไรนั้นก็สวยมากแล้วเขาจะมาสนใจอะไรกับคนอย่างเธอ หญิงสาวยิ่งคิดยิ่งนอยด์ไปใหญ่ “ฮึ!โทรก็ไม่ยอมโทร” หญิงสาวได้แต่บ่นพึมพำแล้วก็มองไปยังโทรศัพท์ที่อยู่ในมือ “จ้อกๆ” เสียงท้องของหญิงสาวร้องหญิงสาวเอามือลูบที่หน้าท้องอันแบนราบของตัวเองเธอเป็นนักเขียนนอนดึกกินไม่ค่อยเป็นเวลานี่ก็ปาเข้าไปเกื่อบห้าทุ่มแล้วเธอยังไม่ได้ทานมื้อเย็นเลย หญิงสาวเดินไปหยิบกระเป๋าสตางค์ พร้อมกับเสื้อคลุมสีดำสวมทับตัวแล้วเดินออกจากห้องไปเธอกดลิฟต์ลงมายังชั้นล่างของคอนโด วริศราเดินไปยังร้านบะหมี่เจ้าประจำตรงข้ามกับคอนโด “พี่ตี๋ขอบะหมี่แห้งพิเศษห่อหนึ่งค่ะ” หญิงสาวสั่งบะหมี่กับเจ้าของร้านที่เธอคุ้นเคยดี “ได้ๆ เดี๋ยวรอสักครู่นะครับ” เสียงพี่ตี๋เจ้าของร้านรับออเดอร์จากหญิงสาวเธอนั่งรอบะหมี่อยู่สักพักฝนตกลงมาปร่อยๆ เธอวิ่งไปหลบฝนที่ร่มร้านบะหมี่ “บะหมี่ได้แล้วครับ” พี่ตี๋ส่งห่อบะหมี่ให้กับหญิงสาวเธอส่งเงินค่าบะหมี่ให้กับเจ้าของร้านพร้อมกับรีบวิ่งตากฝนที่กำลังตกกลับไปยังคอนโดของเธอเมื่อ เธอขึ้นมาถึงบนห้องร่างกายของเธอเปียก โชกไปทั้งตัว เธอรีบเอาผ้ามาเช็ดผมยาว สลวยที่เปียกชื้นหลังจากที่เธอจัดการกับ เสื้อผ้าตัวเองแล้วเธอมานั่งทานบะหมี่แล้ว นั่งเขียนนิยายของเธอต่อ จนดึกหญิงสาว เองก็ไม่มีกะจิตกะใจจะเขียนงานให้ออกมา ดีสักเท่าไหร่นัก เพราะในใจของวริศราเฝ้า คิดถึงแต่หน้าของหมอเขื่อนช่วงนี้เธอไม่ ค่อยมีสมาธิกับงานของเธอสักเท่าไหร่ เขียนผิดเขียนถูกเธอต้องแก้งานของเธออยู่บ่อยครั้ง “เฮ้อ!ต้องพักงานสักพักแล้วมั่งยายตังค์” แล้วเธอเอื้อมมือไปปิดโน๊ตบุ๊ค แล้วเธอก็เผลอหลับไป

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more