หมอเขื่อนเริ่มว้าวุ่น

1297 Words

หญิงสาวเดินเช็ดผมที่เปียกมาดๆออกมาจากห้องนอน เธอได้ยินเสียงตะกุกตะกักอยู่ในห้องครัวของเธอ หญิงสาวถึงกับยิ้มออกมา แม่คงเตรียมทำอาหารสำหรับเย็นนี้แล้วล่ะ เธอเดินเลยเข้าไปหาผู้เป็นแม่ที่ในครัวหญิงสาวกอดผู้เป็นแม่ พร้อมกับหอมแก้มฟอดใหญ่ “ไปเป่าผมให้แห้งก่อนสิลูก แล้วค่อยออกมาทานราดหน้า” หญิงสาวมองไปยังโต๊ะอาหารมีของที่เธอชอบใส่จานไว้หลายอย่าง แม่หยิบผ้าเช็ดผมจากมือของเธอมาแล้วเช็ดผมที่ยังเปียกมาดๆให้อย่างเบามือ “ไปเป่าผมเถอะ” สายตาผู้เป็นแม่มองลูกสาวอย่างเอ็นดู ทุกๆอาทิตย์แม่ของสตางค์จะซื้อผักผลไม้ มาใส่ตู้เย็นไว้ให้ลูกสาวทั้งขนมมาตุนไว้ให้เธอแม่รู้ว่าเธอไม่ชอบออกไปไหนมา ไหนบ่อยๆ “ลูกสาวแม่เนี่ยทานข้าวบ้างหรือเปล่า” ผู้เป็นแม่มองแล้วก็ถามขึ้นมา ของที่แม่ซื้อมาใส่ตู้เย็นไว้ให้เนี่ย ต้องมาเก็บทิ้งทุกอาทิตย์เลย ตัวเธอก็เล็กนิดเดียวไม่ยอมโตสักที หญิงสาวเป่าผมจนแห้งแล้ววริศราเดินมานั่งลงที่โต๊ะอาหารที่แม่เตรียมเอาไว้ให้ ผู้เป็นแม่มองลูกสาวเห็นลูกสาวเงียบผิดปกติ ดูไม่สดใสเหมือนทุกครั้งที่เจอ “เป็นอะไรหรือเปล่าลูกหน้าดูเหนื่อยๆ” “เหนื่อยก็พักบ้างนะลูก ไม่ต้องเร่งเขียนนักหรอก” “เราเป็นนักเขียนถ้าร่างกายเราไม่พร้อมก็พักซะ แล้วค่อยเขียนต่อ” ผู้เป็นแม่เดินมาลูบหัวลูกสาวอย่างเบามือ “ตังค์เขียนใกล้จบแล้วละค่ะแม่” หญิงสาวบอก “ถ้าไม่ไหวก็พักสักอาทิตย์สิลูก” หญิงสาวมองผู้เป็นแม่แล้วก็ยิ้มแห้งๆนั่งทานราดหน้าเธอก็เหม่อลอยเขี่ยอาหาร ในจานไปมาเหมือนคนทานอะไรไม่ลงจนผู้เป็นแม่แปลกใจ ที่ลูกสาวคนเดียวของเธอไม่ร่าเริงเหมือนก่อน “ไม่อร่อยเหรอลูก แม่ไม่เห็นหนูทานเลย” “ตังค์ไม่ค่อยหิวค่ะ” หญิงสาวตอบผู้เป็นแม่สั้นๆแล้วก็ก้มหน้ามองอาหารที่อยู่ในจานเขี่ยไปเขี่ยมา เหมือนเดิมหลังจากที่ทานมื้อเย็นกันเสร็จแล้วแม่จัดของเข้าตู้เย็นให้ หญิงสาวนอนเล่นอยู่บนโซฟาในห้องรับแขกแม่เดินเข้ามาใกล้ๆ ยื่นมือไปอังที่หน้าผากของลูกสาวกลัวว่าเธอจะไม่สบาย “ตัวก็ไม่ร้อนนี่นา” ผู้เป็นแม่บ่น “งั้นแม่กลับแล้วนะลูกเดี๋ยวต้องไปทำงานต่อให้เสร็จ” “ค่ะแม่” แล้วเธอก็หลับตาลงหญิงสาวเฝ้าคิดถึงเรื่องราวเมื่อคืนที่ผ่านมา เธอควรจะหลบหน้าเขาซะไม่ต้องเจอกันอีก ทางด้านขุนเขื่อนตั้งแต่มาถึงห้องของหมอรุจเขาก็ดื่มเอาดื่มเอา ไม่ยอมพูดยอมจาจนหมอรุจอดที่จะถามไม่ได้ ชายหนุ่มทำตัวเหมือนคนอกหัก “ไอ้หมอเขื่อนแกเป็นอะไรวะ! อกหักมาหรือไงมาถึงก็ดื่มเอาดื่มเอา“ “อกหักบ้าไรวะ! คนอย่างฉันเนี่ยนะอกหัก” “เอ้า!ใครจะไปรู้ละวะ! มาถึงแกก็ดื่มเอาดื่มเอา” “แกเป็นอะไรวะไหนเล่ามาสิ” หมอรุจคะยั้นคะยอถามแต่ก็ไม่ได้รับคำตอบจากปากขุนเขื่อน ชายหนุ่มนั่งดื่มอยู่สักพักจึงขอตัวกลับพรุ่งนี้เช้าเขาต้องเข้าเวรเช้า ขุนเขื่อนเดินเข้ามายังห้องนอนของเขา บนเตียงยังมีร่องรอยคราบน้ำรักและคราบเลือดจางๆเปื้อนอยู่บนผ้าปูที่นอน ชายหนุ่มยื่นมองแล้วหวนคิดถึงค่ำคื่นอันแสนหวานระหว่าง เขากับเธอ เขายิ้มที่มุมปากแววตาเป็นประกาย ขุนเขื่อนเดินเข้ามารื้อผ้าปูที่นอนออกเขาจัดการปูผ้าผื่นใหม่แทนทันที เขาจัดการซักผ้าปูผืนเมื่อคืน หลังจากที่จัดการผ้าปูที่นอนเสร็จ ชายหนุ่มล้มตัวลงนอนเขาหวนคิดถึงแต่เรื่องของเธอกับเขาจนเขาไม่สามารถข่มตาหลับลงได้ ชายหนุ่มนอนพลิกตัวไปมาขุนเขื่อนคิดว่าเขาจะทำยังดีนะที่จะได้เจอเธออีกครั้ง กว่าเขาจะข่มหลับตาได้ก็เกือบรุ่งเช้าตื่นขึ้นมาด้วยอาการมึนๆหัว ชายหนุ่มจัดการอาบน้ำแต่งตัวแล้วรีบไปทำงาน ขุนเขื่อนเดินเข้าไปยังห้องพักแพทย์ด้วยสีหน้าไม่สดชื่นสักเท่าไหร่ หมอรุจกับหมอไมค์ที่นั่งอยู่ในห้องก่อนแล้ว เห็นหมอเขื่อนเปิดประตูห้องพักเข้ามาด้วยสีหน้าเหมือนคนไม่ได้นอนมาทั้งคืน ช่วงนี้เขานอนไม่ค่อยหลับเฝ้าคิดถึงแต่คนตัวเล็ก นี่เขาไม่เจอเธอเดือนหนึ่งแล้วสินะ “ไงหมอเขื่อนนอนไม่หลับหรือไงเมื่อคืน” “ขอบตาดำยังกะหมีแพนด้าเลยนะหมอเขื่อน” หมอรุจแซวที่เห็นขอบตาคล้ำๆของหมอเขื่อน ชายหนุ่มไม่ตอบเดินเลยไปยังโต๊ะกาแฟ ชายหนุ่มชงกาแฟดำมานั่งจิบที่โต๊ะของตัวเอง ชายหนุ่มชายตามองหมอหนุ่มทั้งสองที่จ้องมามาทางเขา “มองไรวะ!” หมอเขื่อนหันไปถามเพื่อนอย่างแปลกใจที่ทั้งสองหนุ่มมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ “เปล้า!ใครๆมองแกวะ!” ทั้งสองหนุ่มทำหน้าเลิ่กลั่กแกล้งมองไปทางอื่นขุนเขื่อนชี้มาทางหมอทั้งสองคน “ก็แกทั้งสองคนนั้นแหละ มองอะไรวะ!ฉันมีอะไรแปลกรึไง” ถามพลางยกแก้วกาแฟขึ้นมาจิบเพื่อให้สดชื่นสักหน่อย “แกมีตรวจคนไข้กี่โมงวะ” หมอรุจหันมาทางหมอเขื่อน “ตรวจคนไข้แปดโมงว่ะ” หมอเขื่อนตอบ “งั้นวันนี้ออกเวรแล้วเราออกไปหาอะไรดื่มกันดีไหม” หมอไมค์ชวนหมอเขื่อนกับหมอรุจพวกเขาไม่ค่อยได้ออกไปดื่มด้วยกันนานพอสมควร เวรของแต่ละคนไม่ค่อยตรงกันสักเท่าไหร่ “เอ่อก็ดีเหมือนกันว่ะแกว่าไงเขื่อน” หมอรุจหันมาถามความคิดเห็นจาก หมอเขื่อนที่ยังทำหน้าเซ็งๆอยู่ข้างๆเขา “ก็ดีว่ะ ไม่ได้ออกไปเปิดหูเปิดตานานแล้ว"หมอเขื่อนตอบ หลังจากทั้งสามหนุ่มลงเวรแล้วจึงนัดเจอกันที่ผับ ที่ทั้งสามหนุ่มไปเป็นประจำหลังจากที่ต่างคนต่างกลับห้องไปจัดการทำธุระส่วนตัว เสร็จแล้วทั้งสามหนุ่มก็มาเจอกันที่ผับ ขุนเขื่อนขับรถมาจอที่ลานจอดรถหน้าผับ เด็กรับรถวิ่งเข้ามาโบกรถให้กับชายหนุ่ม เขาเปิดประตูลงมาจากรถคนหรูของเขา “สวัสดีครับ คุณหายไปนานเลยนะครับ” เด็กหนุ่มที่โบกรถให้กับเขาเดินเข้ามาทักทาย “มีสาวๆถามหาคุณหลายคนเลยนะครับ” เด็กหนุ่มที่คุ้นเคยกับเขาเป็นอย่างดีบอกกับเขาว่าสาวๆ ที่เขาเคยมีความสัมพันธ์ด้วยถามหาเขา แต่ก็อย่างว่าแหละนะสาวๆพวกนั้นแค่รักสนุกไม่มีข้อผูกมัดกันอยู่แล้ว ขุนเขื่อนได้แค่ยิ้มให้กับเด็กหนุ่มพร้อมกับยื่นแบ็งค์สีแดงให้แล้วเขาก็เดินเข้าผับ จบตอนนี้เอาไว้แค่นี้ก่อนนะคะ ขอกำลังใจ ให้กับไรท์ นักเขียนหน้าใหม่ด้วยนะค่ะ แล้วจะรีบมาอัพตอนต่อไปให้เร็วๆนะคะ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more