หมอเขื่อนเริ่มครั่งรักแล้วสิ

1055 Words

ขุนเขื่อนง่วนอยู่กับการทำอาหารอยู่ในครัวเขาตั้งใจโชว์ฝืมือ เต็มที่ให้กับหญิงสาวได้ชิม ขุนเขื่อนทำอาหารเสร็จเขาเดินไปยังห้องนอนที่หญิงสาวนอนอยู่ “ตังค์ตื่นแล้วเหรอ ทำไมรีบตื่นจังละครับไม่ต่อละครับ“ ขุนเขื่อนพูดแล้วก็ยิ้มละมุนให้กับหญิงสาว ชายหนุ่มเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าเขาเลือกเสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่ของเขา พร้อมกับผ้าเช็ดตัวเอามาส่งให้กับหญิงสาว “ไปอาบน้ำได้แล้วครับ ผมทำมื้อเช้าเสร็จแล้วนะครับ“ เขาเดินเข้ามาใกล้หญิงสาว วริศรารีบคว้าผ้าห่มมากอดไว้กับร่างเปลือยเปล่าของตัวเอง ”ฮื้อ!เขื่อนอย่าเข้ามาใกล้ออกไปก่อน!” หญิงสาวร้องเสียงหลงหน้าแดงด้วยความเขินอาย “ตังค์รีบอาบน้ำนะ เดินไหวไหม” คำถามของขุนเขื่อนยิ่งทำให้หญิงสาวอายจนแก้มแดงระเรื่อ ถึงแม้ว่าทั้งคู่เคยคบกันมาก่อนแต่ก็ไม่เคยมีอะไรเกินเลยมากกว่าการจับมือ ขุนเขื่อนยิ้มอย่างเอ็นดู ชายหนุ่มเดินตรงไปเปิดประตูห้องน้ำไว้ให้กับหญิงสาว แล้วก็เดินออกไปนอกห้องปล่อยให้หญิงสาวจัดการกับตัวเองให้เรียบร้อย หญิงสาวค่อยขยับตัวลงจากเตียง เธอรู้สึกปวดและตึงที่น้องสาวเป็นอย่างมาก ยิ่งนึกถึงตอนที่ทั้งคู่มีอะไรกัน หญิงสาวยิ่งแก้มแดง ที่สำคัญเธอเป็นคนเริ่มก่อน “ฮึ!น่าอายไหมละยายตังค์เอ้ย” หญิงสาวบ่นตัวเองที่ทำเรื่องน่าอายได้ขนาดนี้ หญิงสาวอาบน้ำแต่งตัวเดินออกมายังโต๊ะอาหารที่ขุนเขื่อนนั่งทำงานรอเธออยู่ ชายหนุ่มละสายตาจากจอโน้ตบุ๊ค เงยหน้ามองหญิงสาวที่เดินมานั่งลงที่โต๊ะทานข้าวผมของเธอยังเปียกมาดๆอยู่เลย ขุนเขื่อนเห็นดังนั้นเขาจึงดึงมือของหญิงสาวมานั่งที่โซฟา เขาเดินเข้าไปในห้องนอนหยิบไดร์เป่าผมที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงของเขา ชายหนุ่มจัดการเป่าผมให้กับสตางค์กลิ่นหอมอ่อนของแซมพูโชยมาแตะ ที่จมูกของชายหนุ่มชายหนุ่มก้มลงไปดมกลิ่นแซมพูที่ผมของเธอ “หอมจัง” หญิงสาวถึงกับแอบยิ้มที่เขาเป่าผมให้จนแห้งแต่เธอก็ยังแอะใจที่ หมอมีไดร์เป่าผมทั้งที่ผมหมอก็สั้นๆ หรือว่าหมอมีสาวๆมาหาบ่อยๆนะ “ผมแห้งแล้วละ ไปทานข้าวกันเถอะ” ขุนเขื่อนวางไดร์เป่าผมแล้วเดินนำหน้าหญิงสาวไปยังโต๊ะอาหาร เขาขยับเก้าอี้ให้กับวริศราเธอยิ้มละมุนที่ขุนเขื่อนดูแลเธออย่างดี “ตังค์พอจะทานได้ไหมครับ” เขาถามหญิงสาวเขากลัวอาหารไม่ถูกปากเธอเขารู้ว่าเธอทานยากสักหน่อย “ทานได้ค่ะ อร่อยดี” ชายหนุ่มยิ้มแก้มแทบแตกที่เธอชมเขาแบบนี้ “เขื่อนทำอาหารเก่งจัง” “ตอนอยู่หอต้องทำทานเอง เขื่อนรสชาติอาหารเป็นไงครับ” ชายหนุ่มตอบข้อสงสัยของหญิงสาว “ทานเสร็จแล้ว ตังค์ขอตัวกลับห้องนะคะมีนัดกับแม่ตอนเย็นๆ” หญิงสาวก้มหน้าก้มตาทานข้าว ไม่ค่อยสบตาเขาสักเท่าไหร่ ยังมีความเขินอายอยู่พอสมควร ไม่ได้เจอกันมาตั้ง7ปี พอเจอกันก็มาทำอะไรกันแบบนี้เธอยิ่งอายเข้าไปใหญ่ “ผ้ายังไม่แห้งนะ เขื่อนเก็บผ้าตังค์ไปซักหมดแล้วละ” “ห่ะ!เขื่อนเก็บเสื้อผ้าตังค์ไปซัก” หญิงสาวร้องเสียงหลง ตกใจที่เขาเก็บเสื้อผ้าของเธอไปซักอย่างไม่รังเกียจ “ก็ใช่นะสิตังค์ใส่แล้วก็ต้องซักสิ” เขาตอบอย่างหน้าตาเฉยแต่หญิงสาวก็ก้มหน้าก้มตาทานข้าวอย่างเดียว ขุนเขื่อนตักอาหารใส่จานให้กับเธอจนเต็มจาน จนวริศราต้องร้องห้ามเสียงหลง “เขื่อนพอแล้ว! ตังค์อิ่มแล้ว” วันนี้เธอทานเยอะกว่าทุกวันอาจเป็นเพราะเมื่อคืนใช้พลังงานเยอะไปสักหน่อย ปกติแล้วเธอทานข้าวแค่นิดหน่อยก็อิ่ม ส่วนมากจะไปหนักขนมมากกว่า หญิงสาวเผลอลูบท้องตัวเองรู้สึกอิ่มมากๆ “อิ่มแล้วเหรอทานไปนิดเดียวเองนะตังค์” เขามองหน้าหญิงสาวพยักหน้าเป็นคำตอบให้กับขุนเขื่อน “ทานอิ่มมากๆเลยวันนี้ ขอบคุณค่ะสำหรับอาหารมื้อนี้” หญิงสาวกล่าวคำขอบคุณที่เขาลุกมาทำอาหารเช้าให้เธอทานเองกับมือ คำตอบของวริศราทำเอาขุนเขื่อถึงกับยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาวสะอาดของเขา “ทานน้อยไม่เปลี่ยนเลยนะ ถึงว่าไม่ยอมโตสักที” เขาพูดแล้วก็ยิ้มที่มุมปากเพราะว่าตอนที่ทั้งคู่เป็นเพื่อนกันขุนเขื่อนจะต้องคอย ทานของที่หญิงสาวทานไม่หมดชายหนุ่มไม่เคยรังเกียจเลย จนทั้งคู่ตกลงเป็นแฟนกันในที่สุด สุดท้ายก็ต้องเลิกราแล้วก็แยกย้ายกันไปเติบโต จนทั้งคู่ต้องวนมาเจอกันอีกครั้ง แววตาที่เขามองหญิงสาวไม่เคยเปลี่ยนไปเลย ส่วนวริศราหลังจากเลิกราจากขุนเขื่อนเธอก็ทำใจอยู่พักใหญ่ วริศราไม่เคยคบหากับหนุ่มคนไหนอีกเลยเพราะภายในใจของเธอยังลืมรักแรกของเธอไม่ได้สักที หลังจากที่เรียนจบเธอก็ผันตัวเองมาเป็นนักเขียนมืออาชืพ ขุนเขื่อนเองก็ตั้งใจเรียนหมอเพื่อสานฝันของตัวเองให้สำเร็จช่วงที่เป็นนักศึกษาแพทย์ ชายหนุ่มต้องเรียนอย่างหนักเขาไม่เคยคิดถึงเรื่องอื่นเลยนอกจากตั้งใจเรียนให้จบ จะมีบางครั้งที่เขาคิดถึงผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า แต่สุดท้ายเขาก็ต้องตัดใจ เขาคิดว่าเธอคงมีแฟนใหม่ไปแล้วละ จนวันที่เขาเจอกับนิกร ถึงได้ รู้ว่าเธอยังไม่มีใครเลยตั้งแต่เลิกรากับเขา

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more