CHAPTER 47
FORTH POV
TAHIMIK ako sa isang sulok habang pinagmamasdan ko si Chelsea. Abala ito sa ginagawang pagtulong kay Manang para sa iluluto nitong pasta. Hindi mawaglit sa isip ko ang tumatawag ditong hindi ko nakuhang sagutin. Hindi ko mawari ang naiintindihan ko, kung tatanungin ba ito o hahayaan nalang.
'Pero bakit ganoon ang pangalan ng caller? Hon, shorts of Honey ba?' naguguluhan kong tanong. Bakit ba naman kasi wala akong lakas para itanong ito kay Chelsea? Mukhang hinayaan ko nalang ang sarili ko sa katanungang walang kasagutan. Hindi bale na, naisip ko.
Kung may dapat man akong malaman, alam kong hindi maglaon malalaman ko rin ito. Isa pang tingin ang siyang pinakawalan ko. Ang cellphone nito sa tabi nito.
Kung tatawag man ito, agad kong makikita.
Ayaw kong pag-isip
