Kabanata 4 | Ligaw na Lobo
1597 Words
Lobo!
Ito ay isang ligaw na lobo! May itim na buhok, isang pares ng berdeng mata ang nakatitig sa akin. Isang hindi maipaliwanag na takot ang agad na gumapang sa akin.
Tila hindi napansin ni Megan, at sumisipsip pa rin ng husto, dinilaan ang paligid ng aking talong gamit ang kanyang nakabaluktot na dila, na para bang sinisipsip ako ng walang katapusan.
Itong babaeng ito... Gusto ko na sana marahas na itulak si Megan palayo. Ngunit hindi ako nangahas, kung gumawa ako ng anumang malaking hakbang, natatakot ako na ang gutom na lobo sa aking harapan ay biglang sumugod.
"Fabian, huwag kang gagalaw!" Itinaas ni Megan ang kanyang ulo, dinilaan ang uhog sa kanyang bibig at sinabing, "Masusundot mo ang aking lalamunan kapag gumalaw ka at hindi ito magiging komportable para sa akin."
"Shh!" Dahan-dahan kong inangat ang ulo ko at gumawa ng silent gesture.
"Ano'ng problema?" Napagtanto din ni Megan na may mali, at itinagilid niya ang kanyang ulo nang may pagtataka.
Sa sumunod na sandali, biglang sumigaw ng malakas si Megan.
"Lobo!"
Nang marinig ang sigaw ni Megan, isang malamig na pawis ang bumuhos sa aking noo. Gusto ng babaeng ito na mamatay ako! Ano pa nga ba, syempre sumugod ang lobo matapos marinig ang sigaw ni Megan. Sa pagmamadali ko, tinulak ko si Megan palayo at mabilis na sinuot ang pantalon ko at gumulong sa gilid.
"Aray!"
Matapos sumugod sa himpapawid ang ligaw na lobo, tumingin ito sa langit. May ilang galos ito sa katawan, at nababahiran ng pulang dugo ang balahibo nito. Ito ba ang lobo na nakipag-away sa ibang mga hayop kanina?
Kung nasaktan siya baka may chance pa ako. Kung hindi, dito na kami magtatapos ni Megan. Ang mukha ni Megan ay maputla, nanginginig ang buong katawan, nagpupumiglas na ang kanyang mga kamay sa lupa.
"Tangina. Huwag kang gagalaw!" Nang makita ko ang hitsura ni Megan, galit na galit kong siyang sinaway.
Kung mas nagpupumiglas ka, malamang mas aatake ang lobo sa iyo. Yun na nga, Dahan-dahang humakbang ang ligaw na lobo patungo kay Megan. Itong bruhang ito pa ang magiging dahilan ng gulo. Iniunat ko ang aking kamay at sakto namang nahawakan ko ang isang bato.
Boom!
Hindi na ako nag isip at buong lakas kong inihagis ang bato sa lobo.
“Ow!” Napasigaw ang ligaw na lobo matapos matamaan ng bato ko.
Sa sumunod na sandali, naalis ang tingin ng ligaw na lobo kay Megan at mabangis akong tinitigan gamit ang berdeng mga mata. Parang ang ginawang atake ko kanina lang ay tuluyang ikinagalit ng lobo.
“Anak ng puta, halika dito!” galit na sigaw ko sa lobo.
Inilabas ko ang punyal sa aking bulsa gamit ang aking kanang kamay at dahan-dahang hinubad ang takip ng punyal. Huli na para umalis ngayon, at isang desperadong labanan lamang ang tanging mangyari pero magiging maliit ang chance namin para mabuhay.
Pagkalabas ko pa lang ng punyal, sumugod ang ligaw na lobo sa harapan ko. Bigla na lang dumampi sa gilid ng aking katawan ang mga kuko ng lobo at nag-iwan ng ilang mga gasgas sa aking binti.
"Sobrang delikado!" bulong ko sa puso ko.
Kung naging mabagal ako sa pagre-react ay malamang natumba na ako ng lobong ito. Gayunpaman, ang bilis na galaw ng ligaw na lobo ay tila bumagal ngayon. Nang makita kong lumapag ang lobo, syempe ay kitang kita ang pagnginginig ng aking katawan.
Nasaktan ko kaya siya? Tinitigan kong mabuti ang katawan ng lobo, at sa wakas ay nakakita ako ng sugat sa tiyan niya, ang dugo ng sugat niya ay tumulo pababa sa lupa kasabay ang pagpatak ng dugo sa ulo niya.
“Nadagdagan ng 30% ang pagkakataon ko.” Dahan-dahan akong bumangon, may hawak na bato sa kaliwang kamay ko.
“Awoo!”
Tumalikod ang lobo, umatungal at naghandang sumugod muli sa akin. Sa pagkakataong ito, sinubukan kong panatilihing kalmado ang aking sarili hangga't maaari. Nang sumugod ang lobo, ipinukpok ko ito ng bato sa kanyang paa at tinampal ito sa noo.
Ang lobo ay sumuray-suray at humandusay sa lupa. Samantalahin ang pagkakataon na nasaktan ang lobo dahil sa mga sugat na kanyang natamo at patayin na siya!
Hindi ko alam kung saan nanggaling ang lakas ng loob ko kaya sumugod ako sa lobo. Diniinan ng tuhod ko ang sugat nito, at ang punyal ay tumusok sa leeg.
Mahigpit akong sinunggaban ng mabangis na lobo, at ang matinding sakit ang naging dahilan kung bakit halos hindi ko na mahawakan ang punyal. Pero sabi ng aking kutob na kapag umatras ako ngayon, siguradong lalaban muli ang ligaw na lobo na nasa harapan ko. Kaya't tiniis ko ang sakit, binunot ko ang punyal, at muling isinaksak sa kanya.
Isa!
Dalawa!
Tatlo! …
Hindi ko alam kung ilang saksak na ang nagawa ko sa kanya, nagkalat sa mukha ko ang dugo mula sa mga sugat nito, at nakaramdam ako ng init. Hanggang sa hinila ako ni Megan pataas mula sa lobo kaya nagbalik ang aking katinuan. Doon ko napagtanto na dahil sa hindi mabilang na paulit uit kong pagsaksak ang leeg nito ay nagkapira-piraso na at ang kanyang katawan na napapaligiran ng sariling dugo ay hindi na gumagalaw .
"Ikaw, ayos ka lang ba!" Nanginginig na tumingin sa akin si Megan, at may takot na sinabi.
“Patay na ba siya?” tanong ko habang hawak ang punyal sa kanang kamay, nakatingin sa mabangis na lobo sa harapan ko.
“Patay na, patay na, sinasaksak mo siya ng sinasak dahil sa gulat mo kanina.” Binigyan ako ng lihim na tingin ni Megan at bumulong.
Patay na? Nakahinga ako ng maluwag, “ay salamat, patay na siya!”
Sa puntong ito, naramdaman ko ang pag-aapoy sa aking mga binti at likod. Nang tumingin ako sa ibaba, nakita kong may apat o limang payat na guhit, at may umaagos dito na dugo.
"Nasugatan ka ba?" Patingin-tingin si Megan, habang sinusubukang punasan ang sugat gamit ang kanyang mga kamay.
“Huwag, huwag mong gamitin ang iyong mga kamay.” Mabilis kong hinawakan ang kamay ni Megan, “Masyadong maraming bacteria sa mga kamay mo na madaling magdulot ng impeksyon sa sugat.
"Kung gayon, ano ang dapat kong gawin? Ang daming dugo ang nawawala sa’yo. " Namutla ang mukha ni Megan, at malapit na siyang umiyak sa pagkabalisa.
Alam na alam niya na ako lang ang lalaki sa kanila. Kung magka-problema ako, siguradong hindi siya makakaalis sa desyertong isla na ito. Kung may mangyari talaga sa akin, tiyak na kamatayan na lang ang maghihintay sa kanila.
"Hindi mo na muna kailangan magpunas , kailangan mong linisin ito ng malinis na tubig." Mabilis kong pinigilan si Megan, "Bumalik muna tayo, naalala ko na may iodine sa backpack."
Inalalayan ako ni Megan at napahiga ako pagbalik sa dalampasigan. Nang makita ang hitsura ko, mabilis na bumangon si Yazmin at tinulungan ako sa tabi ng apoy. Nang makita ang sugat sa aking katawan, nagulat din si Yazmin.
"Ano ang nangyari sa’yo? Paano ka nasugatan? " Tumingin si Yazmin at nakita ang mga payat na hiwa na lumalabas sa aking hita.
"Yazmin, ikuha mo ako ng isang bote ng tubig, at lilinisin ko ang sugat." Tinuro ko ang backpack sa tabi ko at sinabing, "May iodophor pa sa backpack, pagsamahin natin!"
"Oh!" Tumango si Yazmin, tumalikod at naglakad papunta sa backpack, binuksan ito at kinuha ang mineral water at iodophor.
"O hayaan mo na akong linisin ito para sa iyo!" Tumingin si Yazmin sa aking sugat at bumulong, "Nasugatan ka ngayon, at mahihirapan ka lang kapag ikaw pa ang maglilinis sa sarili mong sugat."
"Okay!" Hindi na ako tumanggi.
Ngayong ganito ako na may mga sugat, mahirap talagang linisin ito ng mag-isa. Si Megan naman, dahil inaalalayan niya ako, hindi niya magawang ihiwalay ang sarili niya sa akin dahil sa sobrang nerbyos, kaya humingi na lang siya ng tulong kay Yazmin.
Maingat akong umupo. Natakot si Megan na baka hindi ako komportable, kaya dali-dali siyang umupo at pinatong ang ulo ko sa kandungan niya.
"Perwisyo!" Pumili ako ng komportableng posisyon at hinayaang tumagas ang sugat sa binti ko. Sa hindi inaasahang pagkakataon, ang batang babaeng ito na si Yazmin ay may alam din sa first-aid at alam kung paano hugasan ng tubig ang aking mga sugat.
Tumingin sa akin si Megan nang malamabing at kita sa kanyang mga mata ang pag-aalala.
"Kung masakit, matutulungan kita!" Bulong ni Megan, na parang natatakot na marinig ito ni Yazmin.
"Tutulungan mo ako? Paano?" nakangiting biro ko.
Hindi nagsalita si Megan, tumingala at nakitang nakatingin si Yazmin sa sugat. Mabilis niyang hinawakan ang kamay ko at ipinasok sa loob ng shirt niya.
Wala akong masabi kundi ang ganda talaga ng katawan ni Megan. Medyo matambok pero nang dumampi ang kamay ko sa tiyan niya, wala akong maramdamang bakas ng taba.
Dahil sa sobrang lapit, naamoy ko ang bango ng katawan ni Megan. Ito ay isang pabango na natatangi sa mga batang babae. Dahil sa nakakaakit na halimuyak ng katawan nito, ang aking mga kamay ay nagsimulang maging hindi tapat.
Habang hindi binibigyan pansin ni Yazmin ang aming ginagawa, mabilis na umakyat ang kamay ko sa dibdib ni Megan. Pataas at straight kong inakayat ang aking kamay!
Napakalaki talaga! Sa simula pa lang ng paghawak sa dibdib niya, mararamdaman mo ang temperatura ng katawan ni Megan. Noong hinawakan ko ang dibdib ni Megan, kitang-kita sa kanya ang panginginig ng kanyang katawan.
Sa oras na ito ay nagkaroon ng biglaang pananakit sa aking binti. Dahil sa naramdaman ko ay hindi ko namamalayan na napalakas pala ang paghawak ko sa dibdib ni Megan.
“Ah!” napasigaw si Megan sa sakit.
- Writer
