(Assy’s POV)
I’m sitting across Ian and by this time I’m so happy to see him again, hindi na dahil umiiyak siya pero dahil napatawad ko siya ng ganun kadali. All I need to do is to be friend with him. Parang nagkaroon ng kulay ang paligid when I saw him smile at me. My world was not gloomy anymore. My world turned bigger anyway. It creates spaces and chances. Nothing to worry. It actually looked wonderful. Perfectly imperfect moment.
"You're really back for me." masaya kong sabi sa kanya.
Sa mga ora na’to wala na ang Dad at ang pinsan ko. Ewan ko kung saan pumunta ang mga yun.
"Oo naman. Mahal kita eh, I’ll never allow distance between us. Kumusta ka na?" Tanong niya. Pakiramdam ko may awkwardness na namang pumapagitna sa aming dalawa. Ewan ko kung ako lang ang nararamdam nun o pati di
