İki ormanın ortasında, ıssız bir asfalt yolda yürüyordum. Sokak lambaları cılız bir turuncu ışıkla zar zor etrafı aydınlatıyordu. Hava çoktan kararmıştı; gökyüzü yıldızlarla doluydu, ama o güzelliğin içinde huzurdan eser yoktu. Yol bomboştu. Ne bir araba sesi, ne bir insan... Telefonum da yoktu. Evet, korkmak için fazlasıyla sebep vardı.
“Bana bak.”
Gözlerimi hızla etrafa gezdirdim. İçimde bir ürperti yükseldi. Kafayı mı yiyordum, yoksa gerçekten biri mi konuşmuştu?
“Arkana dön. Sana diyorum!”
Ses karanlık ve ürkütücüydü. Tüylerim diken diken oldu. Kalbim göğsümden fırlayacak gibiydi. Yavaşça, ürkek adımlarla arkamı döndüm.
Ve oradaydı.
Elinde bir silah… Kabzasını öyle sıkı tutuyordu ki, parmak eklemleri bembeyaz olmuştu. Namluyu doğrudan bana doğrultmuştu. Siyah, gür saçları alnına
