Sırtımı yasladığım göğsünde içinde kaybolmuştum. Gerçek manada kaybolmuştum. Ciwan atın gemini iki eliyle tutmuş beni kollarının arasına hapsetmişti. Elbisemin ıslaktı rüzgarın hafifçe esmesiyle ürpermiş Ciwan hemen kendini kalkan etmişti. Üşümüyordum. Geniş göğsünde rahatım yerindeydi. Tek sıkıntı çamur yüzünden yavaş gitmemizdi. Ciwan bana normalde Bahoz’un kafasına estiği gibi hareket ettiğini asla zorluklara takılmadığını söylerken atın benim için yavaş gittiğini ima etmesiyle gülmüştüm. Atını benden kıskanıyordu yoksa tam tersi beni mi attan kıskanıyordu? Bu soru kafa karıştırıcıydı.
Yol boyunca yağmurdan sonra ormanda değişen görüntüyü ve temiz havayı içime çekeken Ciwan yüzünü saçlarıma gömüyor boynumu öpüp kulağımda nefes veriyordu. Elleri arada bacaklarıma kayıyor okşayıp yukar
