Korkularım beni yönetmesin diye büyük bir mücadele veriyordum ama kim bilebilirdi ki hayatım boyunca duymadığım korkuyu Ciwan Haşimoğlu’nun gözlerine bakarak yaşayacağımı?
Ciwan hiçbir açık vermediği suratıyla bana bakmaya devam ederken o an karnıma bir bıçak saplasalar dahi canımın acısını duyumsamayacağım bir hissizlikle soğumuştum. Benim kim olduğumu biliyordu. Kimliğimi gidip eşyalarımın arasında arayıp bulmuş ise diğer eşyalarımı da bulmuş olmalıydı? Belki bu yüzden Songül’ün elinde salladığı pahalı şişeye ses etmemişti.
“Rengin gitti. Elin çok kanıyor anlaşılan.” diye elime sıkkın bir bakış atan adamın benim kim olduğumu öğrendiğindeki değişimi gözlerimin önüne gelir gelmez tavrına burun kıvırdım. Ya gerçekten de yetimhaneden ayrılmış ailesi olmayan bir kız olsaydım anlamadan dinl
