Dakikalar ateşten çıkan çıtırtılar ve Bahoz’un nefes sesleri arasında geçerken Ciwan kucağıma neredeyse kurumuş olan gömleğini atınca dişlerimi sıktım. “Bunu giymeyeceğimi sana söylemiştim!”
“Üstün hala kurumadı. Giy arkamı sana dönüyorum.” dedi ancak ben ona zerre kadar güvenmiyordum.
"Sağ ol ama giymeyeceğim.” diyerek ona bakmadan gömleği uzattım. Beş saniye kadar kolum yukarıda kalınca yüzüne bakmak zorunda kaldım. Kopkoyu sürmeli gözleri ateşi yansıtırken yutkundum. Hayatım boyunca böyle derin ama ne düşündüğünü belli eden bir adam görmemiştim. Yalnız dilimin tutulmasına neden olan yoğunluğun manasını da öğrenmiştim.
“Sana zorla giydiririm Hazal. Bunu istemiyorsan kendin giy.” Dediğini yapacak kadar tehditkar bakınca elimdeki gömleğini sinirle sıkıp kucağıma çektim. “Dön arkanı!
