EP. 2 แพ้ทางเธอทุกที

1533 Words

เช้าวันถัดมา… ปี๊บ... ปี๊บ... ปี๊บ... เสียงแจ้งเตือนดังอย่างรวดเร็วและถี่รัวจากโทรศัพท์ดังเป็นระยะ ขณะที่แสงแดดอ่อน ๆ ยามสายลอดผ่านผ้าม่านกำมะหยี่สีขาวเข้ามาในห้องนอนเล็ก ๆ ของทั้งคู่ ลลิลขยับตัวเล็กน้อยพร้อมตาที่ยังคงปรือปรอย ก่อนจะควานหาโทรศัพท์ใต้หมอน มือเรียวหยิบขึ้นมาดูเวลาแล้วถอนหายใจพรืดยาวออกมาเบา ๆ “สิบโมงกว่าแล้วเหรอเนี่ย…” เมื่อคืนฉันเหนื่อยกับการบ่นและการโดนง้อจนหลับไปพร้อมกับอ้อมแขนแกร่งของผู้ชายที่ติดเกมเป็นชีวิตจิตใจ ฉันไม่รู้หรอกว่าแฟนตัวดีนอนตอนไหน…หรือว่าเขาแอบลุกไปเล่นอีกตาด้วยซ้ำ พอนึกถึงคำพูดส่งท้ายก่อนนอนเมื่อคืน “คืนนี้ขออีกตาได้ไหม” ฉันก็อยากจะยกหมอนมาฟาดหน้าเขาอีกรอบ “ผู้ชายบ้าอะไร ยอมเมียก็แค่ครึ่งเดียว แล้วอีกครึ่งก็ยกให้เกมหมด” ร่างเล็กค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินไปในครัว กลิ่นกาแฟลอยอบอวลในอากาศ ลลิลเป็นคนที่รักกาแฟหรือจะเรียกว่าติดกาแฟก็ได้ และเช้านี้…ฉันคงต้องการเติมคาเฟอีนแบบแรง ๆ สักแก้วให้เข้าเส้นเพื่อระงับอารมณ์คุกรุ่นที่มีไม่ให้พุ่งปรี๊ดตั้งแต่ยังไม่เที่ยงวัน ไม่ทันที่คนตัวเล็กจะหมุนตัวกลับไปที่โต๊ะกินข้าว… เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ก่อนที่แผงอกอุ่น ๆ จะเข้ามาแนบชิดแผ่นหลังของฉันอย่างแนบแน่น “เช้าแล้วนะ…” เสียงแหบพร่ากระซิบเบา ๆ บ่งบอกอาการงัวเงียที่เพิ่งตื่นดังขึ้นข้างหู “รู้แล้ว ไม่ได้หูหนวก” ลลิลตอบแบบเชิด ๆ ทั้งที่หัวใจดวงน้อยกำลังเต้นตึกตักอย่างบ้าคลั่ง โอมมักทำแบบนี้ทุกเช้า ร่างสูงเดินเข้ามากอดแฟนสาวจากด้านหลังโดยไม่เอ่ยคำใด ทำเหมือนมันเป็นเรื่องปกติ ทั้งที่ลลิลยังไม่ได้ตั้งตัวเลยสักครั้ง “หืมมม วันนี้ดุแต่เช้าเลยนะเมียเค้า” เขาก้มหน้าลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงขี้เล่นที่จงใจทำให้ฉันขนลุกซู่ “อย่าเรียกแบบนั้นนะ” “แบบไหน?” เขายิ้มมุมปาก “เมียเค้า?” “โอม…” ฉันหันกลับไปถลึงตาใส่เขาแทบถลนออกจากเบ้า แต่พอหันมา เจ้าของใบหน้าหวานก็เจอกับดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของแฟนหนุ่มที่จ้องมองตรงมาอย่างไม่ละสายตา… สายตาแบบนี้แหละ ที่ทำให้ฉัน ‘แพ้’ เขาทุกที ไม่ใช่แค่หล่อแบบผู้ชายทั่วไป แต่เป็นสายตาที่ทั้งกวน ปนจริงจัง แต่แฝงไปด้วยความอบอุ่น ความสบายใจ ที่มักจะทำให้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังละลายอยู่ข้างใน “อะไร มองอะไรขนาดนั้น” ฉันเบือนหน้าหนี “มองเมียตัวเองไม่ได้หรือไง” เขาตอบหน้าตาย “ลลิลไม่ได้เป็นเมียเธอนะ!” “ยังไงก็เหมือนแล้ว…” เขาเอื้อมมือมาจับปลายคางมนของแฟนสาวให้หันกลับมาเผชิญหน้ากันอีกครั้ง หัวใจลลิลเต้นแรงจนแทบกระเด้งออกมาจากอก เขาชอบใช้สายตาแบบนี้มองฉัน…สายตาที่ทำให้ฉันแทบละลายเหมือนซอสชีสบนพิซซาที่เพิ่งออกจากเตา “โอม…” ลลิลเม้มริมฝีปากแน่น พยายามตั้งกำแพง “อะไรครับ…” เขายกยิ้มเบา ๆ แบบที่รู้ว่าตัวเองกำลังทำให้ฉันเขิน “อย่ามามองแบบนี้นะ…” “แบบไหน?” “แบบนี้ไง!” มือเรียวบางยกขึ้นดันอกแกร่งเขาออกนิด ๆ “โอมมองเมียตัวเองแบบนี้ไม่ได้จริง ๆ เหรอ” “ไม่ใช่เมีย!!!” ลลิลเสียงสูงขึ้นแบบหงุดหงิดระคนเขินอาย เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกนิด ระยะ ห่างระหว่างใบหน้า…เหลือน้อยลงจนแทบได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นดัง ตึกตัก ตึกตัก “ก็…แฟนก็เหมือนเมียนั่นแหละ” เขากระซิบเบา ๆ ข้างใบหู ใบหน้าลลิลในตอนนี้เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อราวกับลูกตำลึงสุกทันที “เลิกพูดเลยนะ!” พ่อหนุ่มหน้าหล่อยกมือสองข้างขึ้นแบบขอยอมแพ้ “โอเค ๆ ไม่พูดแล้ว…โอมก็แค่คิด” “ไม่ต้องคิด!!” “แต่ก็คิดอยู่ดี” “โอม!” เขาหัวเราะเสียงดัง แล้วดึงแฟนสาวเข้ามากอดไว้แน่นจากด้านหลังอีกครั้ง ร่างเล็กพยายามดิ้นออก แต่ก็รู้ดีว่าแรงของตัวเองสู้ครูสอนว่ายน้ำอย่างเขาไม่ได้เลย “อย่ากอด” ฉันพูดเสียงเบา แต่หัวใจกลับเต้นแรงจนแทบจะทะลุอก “แต่โอมอยากกอด” เขาก้มลงกระซิบที่ข้างลำคอระหงเบา ๆ และเหมือนลลิลเองจะได้ยินเสียงแฟนหนุ่มหัวเราะในลำคอเบา ๆ เหมือนรู้ว่าเธอกำลังเขินจนพูดไม่ออก “ปล่อยลลิลเลยนะ ไปกินข้าวกันได้แล้ว สายแล้วนะ” “ค้าบบบ” เสียงหวานอ้อน ๆ ที่เอ่ยออกมา ใครมันจะไปโกรธไหวล่ะ บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเช้านี้อบอวลไปด้วยมวลความสุข มีเสียงแทรกจากทีวีช่องน้อยสีที่กำลังนำเสนอข่าวอย่างเข้มข้นเป็นระยะ ๆ “ว่าแต่เมื่อคืน โอม MVP นะ” เขาพูดเปลี่ยนเรื่องเสียดื้อ ๆ ตอนนั่งกินข้าวเช้าด้วยกัน “ไม่อยากรู้” ฉันตอบสั้น ๆ พลางตักไข่ดาวใส่ปากไปหนึ่งคำ “โอมยิง 20 kill เลยนะ” เขาพูดด้วยความภูมิใจเหมือนเพิ่งได้เหรียญทองครั้งแรก “ดีใจด้วยนะ” ลลิลพูดเรียบ ๆ โดยไม่เงยหน้าขึ้นมามอง “นี่ยังงอนอยู่เหรอ” “เปล่า” “ไม่ใช่ไม่งอน แต่กำลังแกล้งทำเป็นไม่งอน” เขาระบายยิ้มเจ้าเล่ห์ “อย่ามโน!” ลลิลถลึงตาใส่เขาอีกครั้ง เขาหัวเราะ แล้วค่อย ๆ โน้มตัวยื่นหน้าข้ามโต๊ะเข้ามาใกล้แฟนสาว ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจลลิลจำต้องเอนตัวหนีอย่างเงอะงะ “ทำอะไรของโอมน่ะ…” “อยากดูหน้าเวลาลลิลเขินใกล้ ๆ” เขายักคิ้วท่าทางเจ้าเล่ห์ “บ้า…” ฉันรีบก้มหน้างุด “ไม่บ้า…” เขาเอื้อมมือหนามาหยุดตรงแก้มเนียนใสของลลิล ปลายนิ้วลูบเบา ๆ “ก็แค่แพ้ทางเมียตัวเองเฉย ๆ” “หยุดเรียกแบบนั้นนะโอม!” “ไม่หยุด” เขายกยิ้มบาง ๆ มุมปาก “บอกให้หยุด!” “ไม่หยุด” “โอม!” “ครับเมีย~” “โอ๊ย!!!” ลลิลหยิบส้อมขึ้นมาชี้หน้าเขา อยากจะจิ้มหน้าหล่อ ๆ สักที แต่เขาก็ยังนั่งยิ้มหน้าระรื่นยักไหล่เบา ๆ ไปหนึ่งทีแบบไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด เวลาผ่านไปจนเกือบเที่ยง โอมยังคงนั่งอยู่ข้างเธอ แต่ไม่ใช่หน้าคอมพิวเตอร์เหมือนทุกวัน เขาเปลี่ยนจากการจับเมาส์มาเป็น…ตักข้าวป้อนแฟน “นายทำอะไรผิดมาหรือเปล่า…” เจ้าของใบหน้าหวานถามเสียงเบา “เปล่านี่ โอมก็แค่…อยากใช้เวลากับแฟนบ้าง” “จริงดิ…” “จริงสิ…” เขาหันมาสบตาฉันอีกครั้ง ดูสิ สายตาแบบนั้นอีกแล้ว ลลิลอยากจะบ้าตายเสียตรงนี้ สายตาที่เหมือนจะพูดว่า “โอมคลั่งลลิลแทบบ้านะรู้ไหม” โดยไม่ต้องพูดออกมา ฉันรีบเบือนหน้าหนีในทันที “อย่ามามองแบบนี้นะ…” “แบบไหนอีกล่ะ” เขาทำเสียงใสซื่อแต่แฝงรอยยิ้ม “แบบที่ทำให้ฉันใจสั่นน่ะสิ!” “อ๋อ…งั้นก็ดีแล้วไง” “ไม่ดี!!!” โอมทำเพียงส่งยิ้มบางพลางหัวเราะเบา ๆ แล้วขยับเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือไม่ถึงคืบ กลิ่นกายที่หอมอ่อน ๆ โชยแตะจมูกรั้นได้รูปช่างเย้ายวนเหลือเกินพ่อลลิล “โอม…อย่าเข้ามาใกล้” “แต่โอมอยากใกล้ครับ” “อยากหรืออยากกวน!” “ทั้งสอง” เขาตอบหน้าตาย ร่างบางเซถอยหลังจนแผ่นหลังติดพนักโซฟา เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด… ใกล้จนลมหายใจของเขาอุ่ลลิลรดไปทั่วใบหน้าลลิล หัวใจเต้นถี่รัวขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบหยุดหายใจ “นาย…” ฉันกระซิบเบา ๆ “ครับ…” เขาตอบเสียงนุ่ม “เลิกมองแบบนั้นสักที…” ลลิลเสียงสั่นเครือนิด ๆ “ทำไมล่ะ…ก็โอมชอบมองเมียตัวเอง” “บอกแล้วว่าอย่าเรียกแบบนั้น!!” เขาหัวเราะอีกครั้ง ก่อนจะก้มลงมาแตะปลายจมูกโด่งลงบนหน้าผากเล็กของเธอเบา ๆ แบบไม่ทันให้ตั้งตัว “โอม!” “หืมมม” “อย่าทำแบบนี้อีกนะ!” “ได้…” เขายักไหล่ “แต่แค่วันนี้นะ” “นายมันบ้า” ฉันบ่นเบา ๆ แล้วลุกพรวดขึ้น ก้าวเท้าฉับ ๆ หนีเข้าห้อง แต่หน้ากลับร้อนผ่าวอย่างควบคุมไม่ได้ โอมมองตามหลังคนตัวเล็กแล้วหัวเราะเบา ๆ เขาไม่ได้ตั้งใจจะกวนประสาทเธอขนาดนั้นหรอก… เขาแค่ชอบเวลาที่ลลิลหน้าแดง ชอบเวลาที่ลลิลเบือนหน้าหนี ชอบตอนลลิลหงุดหงิดปนเขิน เพราะในความดื้อแบบนั้น…ลลิลน่ารักที่สุดแล้วสำหรับเขา “ลลิลอาจจะแพ้ทางสายตาโอม…แต่โอมแพ้เธอทุกทางไปทั้งใจแล้วล่ะ”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more